Louise Glück

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Louise Glück
Ilustracja
Louise Glück (około 1977)
Imię i nazwisko Louise Elisabeth Glück
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1943
Nowy Jork
Narodowość amerykańska
Język angielski
Alma Mater Uniwersytet Columbia
Dziedzina sztuki poezja (nie uzyskała tytułu)
Ważne dzieła
Nagrody
Nobel prize medal.svg Nagroda Nobla w dziedzinie literatury (2020)
National Book Award (2014)
Nagroda Pulitzera w dziedzinie poezji (1993)

Louise Elisabeth Glück (ur. 22 kwietnia 1943 w Nowym Jorku) – amerykańska poetka i eseistka. Laureatka Nagrody Pulitzera w dziedzinie poezji w roku 1993, Nagrody Bollingena w roku 2001, amerykańskiej National Book Award w roku 2014 oraz literackiej Nagrody Nobla w roku 2020[1][2].

Od września 2004 roku writer in residence i wykładowczyni na Yale University[3][4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Nowym Jorku i wychowała na Long Island jako druga z trzech córek Daniela i Beatrice (z domu Grosby). Matka Glück miała rosyjsko-żydowskie pochodzenie, a jej dziadkowie ze strony ojca, węgierscy Żydzi, wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, gdzie ostatecznie byli właścicielami sklepu spożywczego w Nowym Jorku. Jej ojciec był przedsiębiorcą, matka zajmowała się domem. Przed jej urodzeniem zmarła jej starsza siostra, której brak był odczuwalny dla przyszłej Noblistki[5][6].

Uczęszczała do Sarah Lawrence College, a następnie w latach 1963–1965 na nowojorski Uniwersytet Columbia[7][8]. Dwukrotnie zamężna: z Charlesem Hertzem (1967) oraz Johnem Dracowem (1977), oba małżeństwa zakończyły się rozwodami[6].

Jej debiutanckim tomem poetyckim był Firstborn z 1968 roku, w którym użyła wielu person wypowiadających się w pierwszej osobie[9][10].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Glück jest autorką wielu książek poetyckich. Jej prace były wielokrotnie doceniane przez krytyków, obok Nagrody Pulitzera w dziedzinie poezji[11] (1993), Nagrody Bollingena (2001)[12] i amerykańskiej National Book Award (2014)[13] otrzymała m.in. nagrodę książkową Los Angeles Timesa (2012)[14] oraz Nagrodę Tranströmera (2020)[15].

Wiersze Glück rzadko zawierają rymy, wiele z nich opiera się na powtórzeniach, dominuje tryb pierwszoosobowy. Tematyka poezji Glück często inspirowana jest wydarzeniami z jej życia osobistego. Poetka koncentruje się na traumie, wielokrotnie pisała o śmierci, stracie, odrzuceniu, niepowodzeniach w związkach oraz próbach uzdrowienia i odnowy[16].

Na język polski poezję Louise Glück przekładała Julia Hartwig. Trzy wiersze („Eros”, „Czas” i „Baśń”) znalazły się w tomie pt. Dzikie brzoskwinie. Antologia poetek amerykańskich[17], jednakże lwia część twórczości poetki nie jest dostępna w języku polskim.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Dereszyński, Literacki Nobel 2020 dla Louise Glück za „niepowtarzalny poetycki głos, który z surowym pięknem czyni indywidualną egzystencję uniwersalną”, Polska Times, 8 października 2020 [dostęp 2020-10-08] (pol.).
  2. Louise Glück, Poetry Foundation, 7 października 2020 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  3. Louise Glück | English, english.yale.edu [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  4. Poet Laureate Louise Glück to Be Writer-in-Residence at Yale, YaleNews, 10 lutego 2004 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  5. Dan Chiasson, The Body Artist, The New Yorker, 5 listopada 2012 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  6. a b Glück, Louise 1943–, www.encyclopedia.com [dostęp 2020-10-08].
  7. Poetry Foundation, Louise Glück, Poetry Foundation, 7 października 2020 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  8. Eric L. Haralson, Encyclopedia of American Poetry: The Twentieth Century, Routledge, 21 stycznia 2014, ISBN 978-1-317-76322-2 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  9. Louise Glück, Poetry Foundation, 7 października 2020 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  10. Louise Gluck, Encyclopedia Britannica [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  11. www.pulitzer.org/winners/louise-gluck, www.pulitzer.org [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  12. Louise Gluck Wins Bollingen Prize in Poetry, YaleNews, 20 lutego 2001 [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  13. National Book Awards 2014, National Book Foundation [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  14. h, BookPrizes by Award, Festival of Books [dostęp 2020-10-08] (ang.).
  15. Jenny Berggren, Poeten Louise Glück får Tranströmerpriset 2020, „SVT Nyheter”, 14 lutego 2020 [dostęp 2020-10-08] (szw.).
  16. Reena Sastri, The Poetry of Louise Glück: A Thematic Introduction (review), „Modernism/modernity”, 15 (3), 2008, s. 583–585, DOI10.1353/mod.0.0017, ISSN 1080-6601 [dostęp 2020-10-08].
  17. Dzikie brzoskwinie - spis treści, Onet Kultura, 18 kwietnia 2003 [dostęp 2020-10-08] (pol.).