Artykuł na Medal

Kamil Stoch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamil Stoch
Ilustracja
Signature of Kamil Stoch.png
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1987
Zakopane
Klub LKS Ząb (1995–2002)
LKS Poroniec Poronin (2002–2009)
AZS Zakopane (2009–2012)
WKS Zakopane (2012–2014)
KS Eve-nement Zakopane (od 2014)
Wzrost 173 cm[1]
Reprezentacja  Polska
Debiut w PŚ 17 stycznia 2004 w Zakopanem (49. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 11 lutego 2005 w Pragelato (7. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem
Rekord życiowy 251,5 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
złoto Soczi 2014 normalna
złoto Soczi 2014 duża
złoto Pjongczang 2018 duża
brąz Pjongczang 2018 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Val di Fiemme 2013 duża
złoto Lahti 2017 duża druż.
srebro Seefeld 2019 normalna
brąz Val di Fiemme 2013 duża druż.
brąz Falun 2015 duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
srebro Oberstdorf 2018 indywidualnie
brąz Oberstdorf 2018 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
srebro Stryn 2004 druż.
srebro Rovaniemi 2005 druż.
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2013/2014
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2017/2018
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2016/2017
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2012/2013
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2018/2019
Puchar Świata w lotach narciarskich
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017/2018
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016/2017
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2016/2017
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2017/2018
Raw Air
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2020
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017
Willingen Five
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Planica 7
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Letnie Grand Prix
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2010
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2011
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2016
Lotos Poland Tour
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2011
Letni Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2010
Inne nagrody
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
2015
Gold medal with cup.svg Distance Award
2016/2017
Gold medal with cup.svg Skok Roku
2017
Plebiscyt „Przeglądu Sportowego”
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2014
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2017
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2013
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2018
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Małopolski
Strona internetowa

Kamil Wiktor Stoch (ur. 25 maja 1987 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu KS Eve-nement Zakopane, reprezentant Polski.

Czterokrotny olimpijczyk. Trzykrotny indywidualny mistrz olimpijski (dwa tytuły w 2014 i jeden w 2018) oraz drużynowy brązowy medalista olimpijski z 2018. Indywidualny mistrz świata z 2013 i wicemistrz z 2019, drużynowy mistrz świata z 2017, dwukrotny drużynowy brązowy medalista MŚ (2013 i 2015), indywidualny srebrny i drużynowy brązowy medalista MŚ w lotach narciarskich z 2018, dwukrotny drużynowy wicemistrz świata juniorów (w 2004 i 2005). Dwukrotny zdobywca Pucharu Świata (w sezonach 2013/2014 i 2017/2018), ponadto raz drugi (2016/2017) i dwa razy trzeci (2012/2013 i 2018/2019) w klasyfikacji generalnej cyklu. Zwycięzca dwóch edycji Turnieju Czterech Skoczni (65. i 66.) oraz Raw Air (2018 i 2020), a także turniejów: Willingen Five 2018 i Planica 7 2018. W Letnim Grand Prix dwukrotnie sklasyfikowany na drugim miejscu (w 2010 i 2011) oraz raz na trzecim (2016). Triumfator Letniego Pucharu Kontynentalnego w 2010. Zdobywca 33 medali na mistrzostwach Polski, w tym jedenastu złotych. Aktualny rekordzista Polski w długości skoku narciarskiego (251,5 m w Planicy w 2017). W ramach PŚ zwyciężył w 36 konkursach i 71 razy stawał na podium.

W sezonie 2017/2018 jako drugi zawodnik w historii (po Svenie Hannawaldzie w sezonie 2001/2002) odniósł zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach Turnieju Czterech Skoczni podczas jednej edycji. Jako trzykrotny mistrz olimpijski jest trzecim najbardziej utytułowanym polskim sportowcem w historii igrzysk (po Robercie Korzeniowskim oraz Irenie Szewińskiej). Dwukrotnie wybierany najlepszym polskim sportowcem w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” (w 2014 i 2017). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Holmenkollen.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kamil Stoch jest synem Krystyny, pracującej w Urzędzie Miasta w Zakopanem, i Bronisława, psychologa sądowego i klinicznego[2]. Ma dwie siostry – Annę (ur. 1983), psycholog z wykształcenia, w przeszłości pracującą w przedszkolu na Cyprze, mieszkającą w Zakopanem, oraz Natalię (ur. 1985), która w młodości trenowała biegi narciarskie[3], prawniczkę z wykształcenia, pracującą w firmie prawnej w Krakowie, mieszkającą w Bielsku-Białej[4]. Jego dziadek Franciszek w czasie II wojny światowej był więziony w niemieckim obozie Plaszow, skąd uciekł i pieszo dotarł do Zakopanego. W czasie okupacji zajmował się przemytem[2].

Wychowywał się i uczył w miejscowości Ząb. Jest absolwentem Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 zdał maturę. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Krakowie[5], a w październiku 2012 został magistrem wychowania fizycznego[6].

7 sierpnia 2010 w kościele paulinów na Bachledówce we wsi Czerwienne zawarł związek małżeński z Ewą Bilan[7], artystką fotografem z wykształcenia pedagog, absolwentką Krakowskich Szkół Artystycznych, która przyjęła dwuczłonowe nazwisko (Bilan-Stoch)[8].

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Na nartach zaczął jeździć w wieku trzech lat[9], a pierwsze skoki na skoczniach budowanych wspólnie z kolegami oddał w wieku lat czterech[2]. W 1993 dostał od swego wujka pierwsze narty skokowe[4]. W wieku ośmiu lat zapisał się do klubu LKS Ząb[1], gdzie opiekowali się nim m.in. Mieczysław Marduła[2] i Jadwiga Staszel[10]. Początkowo trenował kombinację norweską. Jako uczeń szkoły podstawowej w sezonie 1995/1996 zadebiutował w lidze szkolnej i wygrał siedem konkursów w kategorii „1986 i młodsi”. Ponadto w styczniu wziął udział w Małym Memoriale płk. Franciszka Wagnera, który ukończył na szesnastym miejscu w kategorii „1984 i młodsi”[11].

W 1996 regularnie stawał na drugim stopniu podium letniej edycji ligi szkolnej, zwyciężył także w jednym z konkursów. W grudniu wygrał eliminacje do Mistrzostw Makroregionu Małopolska, a następnie zwyciężył główne zawody na skoczni K-30 w kategorii „1987 i młodsi”. W tej samej grupie zwyciężył wszystkie konkursy tamtego sezonu ligi szkolnej, w których brał udział. W Mistrzostwach PZN Młodzików był trzydziesty. W letniej lidze szkolnej 1997 pięciokrotnie stanął na podium, w tym dwukrotnie wygrał (w kategorii „1986–1987”). Tamtego lata zadebiutował też w zawodach Pucharu McDonald’s gdzie zajął ósme miejsce. W krajowych eliminacjach do FIS Schüler Grand Prix zajął trzecie miejsce, a w „Nadziejach Beskidzkich” w Szczyrku był czwarty (kategoria „1986 i młodsi”). W październiku wystąpił w letnich mistrzostwach Polski juniorów, gdzie uplasował się na 18. miejscu w konkursie na Maleńkiej Krokwi i na 44. na Małej Krokwi (w szerszej kategorii wiekowej). W grudniu na pierwszym z tych obiektów wygrał Mistrzostwa Makroregionu Małopolska w kategorii „1986–1987”. W zimowej edycji ligi szkolnej trzykrotnie wygrał, a raz był drugi[a][11].

W 1998 wygrał konkurs skoków w Lomnicy nad Popelkou. W sierpniu tamtego roku wystąpił w zawodach nieoficjalnych mistrzostw świata dzieci w Garmisch-Partenkirchen (FIS Schüler Grand Prix). W kategorii do lat 12 zajął szóste miejsce[12], a w konkursie drużynowym był trzeci[b][13]. W Polsce wygrał wszystkie sześć konkursów letniej ligi, w których brał udział (w kategorii „1987–1988”)[11]. Uplasował się na drugiej pozycji w Pucharze McDonald’s (kategoria 1987 i młodsi), będąc jednak najlepszym z Polaków[14]. W LMP juniorów na Małej Krokwi zajął 14. miejsce w kategorii 1983 i młodsi[a][11]. We wrześniu wygrał konkurs do lat 13 w Klingenthal[15].

19 grudnia zajął 3. miejsce w konkursie o Mistrzostwo Beskidzkiego Okręgowego Związku Narciarskiego w Szczyrku. Był to konkurs Open, a przegrał w nim ze starszymi zawodnikami – Wojciechem i Tomisławem Tajnerem, będąc najmłodszym zawodnikiem w czołowej „dziesiątce”[16]. W zawodach dla młodzików na mniejszym obiekcie był drugi, przegrywając ze Stefanem Hulą[17]. Na mistrzostwach makroregionu zajął pierwsze i drugie miejsce (na Maleńkiej Krokwi przegrał z Janem Mąką[18]). Podczas Mistrzostw TZN zajął dziesiąte miejsce w konkursie juniorów na skoczni K-85. W dodatkowej klasyfikacji juniorów młodszych był czwarty. Natomiast w konkursie młodzików na obiekcie K-65 zwyciężył. Podczas Pucharu SMS był czternasty w otwartym konkursie juniorów na Średniej Krokwi, natomiast zwyciężył rywalizację juniorów młodszych na mniejszym obiekcie. Wygrał też Puchar Ferii na obiekcie K-30 w kategorii „1987–1988”[a]. W lutym brał udział w dwóch konkursach w Szczyrku – w Mistrzostwach Śląska w kategorii „1985 i młodsi” przegrał jedynie ze Stefanem Hulą[19], a w konkursie o Puchar Prezesa PZN Młodzików wygrał. Ponadto wygrał trzy konkursy ligi szkolnej, a w jednym był drugi[11]. 21 marca 1999 wystąpił jako przedskoczek podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej na Wielkiej Krokwi i osiągnął odległość 128 m[20]. Żaden z kombinatorów biorących udział w zawodach nie przekroczył 125 m. Stocha nazwano „nadzieją polskich skoków” i następcą Stanisława Bobaka[9]. Ważył wtedy 28 kg i miał 138 cm wzrostu. Grupę trenujących w Zakopanem zawodników odwiedzili wkrótce potem dziennikarze Telewizji Polskiej. Stoch udzielił im wywiadu, w którym opowiedział o początkach swej kariery i marzeniach sportowych[21].

31 lipca 1999 został mistrzem świata młodzików, wyprzedzając o pół punktu srebrnego medalistę Matevza Sparoveca[22]. Drużynowo był trzeci[c][23]. W sierpniu zajął drugą lokatę w Pucharze McDonald’s oraz Letnich Mistrzostwach Makroregionu. W obu przypadkach przegrał ze Stefanem Hulą[24][25]. W październiku wygrał Ogólnopolskie Spotkania UKS w kategorii „1986–1987”. Ponadto zwyciężył w trzech konkursach letniej ligi szkolnej[a][11].

18 września w Klingenthal odniósł zwycięstwo w konkursie do lat 13, obsadzonym głównie przez niemieckich juniorów[15]. W grudniu w mistrzostwach makroregionu ponownie przegrał tylko z Hulą[26]. Na Mistrzostwach TZN w konkursie na Małej Krokwi w kategorii „1984 i młodsi” zajął trzecie miejsce, a na Maleńkiej Krokwi w niższej kategorii wygrał. W styczniu odbyły się Mistrzostwa Śląska w Szczyrku. Wziął udział w czterech konkursach, a najlepszy rezultat – drugie miejsce, za Mateuszem Rutkowskim – uzyskał w konkursie na skoczni 30-metrowej dla rocznika „1986 i młodszych”. W rywalizacji open na większym obiekcie był 30. W lutym w Karpaczu zajął 16. miejsce w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza tego miasta. Wygrał też konkursy marcowych Mistrzostw SMS-ów w Zakopanem na obiektach K-65 i K-85 w kategorii „1984 i młodsi”. Ponadto pięciokrotnie stawał na podium ligi szkolnej, trzykrotnie zwyciężając[11]. W marcu stanął jeszcze na najniższym stopniu podium w Ogólnopolskich Spotkaniach UKS na Maleńkiej Krokwi (za Rutkowskim i Hulą)[27]. Wygrał też towarzyski Puchar RMF FM[28].

Podczas sierpniowych mistrzostw do lat 14 w Ga-Pa zdobył brązowy medal, natomiast drużynowo był dwunasty[d][15].

W sierpniu 2000 zajął czwartą lokatę w klasyfikacji rocznika w Pucharze McDonald’s. We wrześniu zwyciężył w dwóch konkursach letniej ligi szkolnej oraz w Mini Pucharze Beskidów w Wiśle na skoczni 40-metrowej (w kategorii „1987–1988”)[11]. Ponadto wziął udział w dobrze obsadzonym przez czeską czołówkę konkursie w Harrachovie, gdzie był 43[29]. W październiku zajął trzecie miejsce w Spotkaniach UKS-ów. Zadebiutował w letnich mistrzostwach Polski, na Średniej Krokwi zajmując szesnaste miejsce, a trzecie w klasyfikacji juniorów[11].

W sezonie 2000/2001 zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W styczniu nie zakwalifikował się do obu konkursów w Brotterode. Na MŚJ 2001 w Karpaczu wystąpił w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła ósme miejsce[e][15][30]. W konkursie indywidualnym zajął 41. miejsce[9][31]. 27 lutego 2001 po raz pierwszy wystartował w zimowych seniorskich mistrzostwach Polski. Podczas zawodów w Szczyrku zajął 37. miejsce[11]. W marcu wystartował w zawodach PK Zakopanem. Do pierwszego konkursu nie uzyskał kwalifikacji[15], a w drugim zajął 68. miejsce[32].

Do końca marca wystartował jeszcze w konkursach krajowych w Zakopanem, w kategorii „1987–1988”. Zajął 1. i 3. miejsce w Mistrzostwach SMS, wygrał dwa konkursy ligi szkolnej[11] i zdobył srebro na Mistrzostwach Województwa, ulegając tylko Piotrowi Żyle[33].

W sezonie 2001/2002 wziął udział w mistrzostwach Polski, gdzie znalazł się na 11. miejscu na normalnej skoczni w Zakopanem. Podczas VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Zakopanem, reprezentując klub LKS Poroniec Poronin, zdobył dwa złote medale, wyprzedzając w konkursie na skoczni K-65 Stanisława Świdra i Mateusza Rutkowskiego, a na skoczni K-85 Stefana Hulę i Krzysztofa Styrczulę[34].

W sierpniu 2002 po raz ostatni wystąpił w FIS Schüler Grand Prix. W konkursie indywidualnym kategorii do lat 16 zajął szóste miejsce[f][35], podobnie w drużynie[36]. We wrześniu wziął udział w rozgrywanych na Średniej Krokwi letnich MP, gdzie był 23[37]. W rywalizacji juniorów zajął 10. miejsce[28]. Tamtego lata wygrał cztery konkursy letniej ligi szkolnej[11].

26 grudnia wziął udział w MP 2002 na dużej skoczni (zajął 13. miejsce[38]). Wziął również udział w mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. W kategorii juniorów młodszych na Małej Krokwi zdobył złoty medal[28]. W konkursie na Średniej Krokwi był piąty wśród juniorów, a siedemnasty w klasyfikacji open. Natomiast na dużym obiekcie zajął siódme miejsce w kategorii juniorów, a 21. w sumie[11].

W PK 2002/2003 wystąpił w dwóch konkursach – na początku stycznia w Seefeld i Bischofshofen – zajmując odpowiednio 40. i 66. lokatę[g][39]. Wziął też udział w Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2003 w Bledzie. Był tam 15. indywidualnie[15], a drużynowo – 7[40].

Na MŚJ 2003 reprezentacja Polski, ze Stochem w składzie, zajęła 6. miejsce w konkursie drużynowym[h][41]. W konkursie indywidualnym był 26[42].

16 lutego zdobył brązowy medal w otwartym konkursie o Puchar Burmistrza Karpacza[11]. Dwa dni później na IX Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży zdobył srebrny medal w kategorii wiekowej juniorów młodszych na obiekcie K-85 w Lubawce[43]. Zdobył też złoty medal w Karpaczu (w klasyfikacji zawodów uplasował się przed Fabianem Malikiem i Pawłem Urbańskim)[44][45]. W marcowych MP 2003 zajął siódme miejsce w drużynie[i], a w konkursie indywidualnym w Skalitem był piętnasty[11]. Wystartował jeszcze w wojewódzkich mistrzostwach juniorów, gdzie był piąty oraz w kilku konkursach Ogólnopolskich Spotkań UKS, z których wygrał jeden, a ponadto zwyciężył w dwóch konkursach ligi szkolnej[11]

Stoch podczas debiutu w Pucharze Świata w Zakopanem

W czerwcu 2003 wziął udział w konkursie o Puchar Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. Sklasyfikowany został na 14. miejscu[46]. W lipcu uplasował się na 24. miejscu w otwartym konkursie o Puchar Lata na Średniej Krokwi[11]. 9 sierpnia 2003 zajął 2. miejsce w Pucharze McDonald’s[47]. We wrześniu w letnich mistrzostwach Polski juniorów zdobył brązowy medal[48]. W rywalizacji seniorów zajął 20. pozycję[49].

W grudniu wystąpił w dwóch konkursach Alpen Cup 2003/2004 w Predazzo, gdzie był 7. i 34[50]. 26 grudnia wystartował w MP 2003 na dużej skoczni w Zakopanem, gdzie zajął 13. miejsce[51].

W PK 2003/2004 wziął udział w czterech konkursach. Sezon rozpoczął 27 grudnia w Engelbergu, gdzie zajął 47. miejsce, następnie w Seefeld znalazł się na 69. pozycji. W Planicy pierwszy raz w karierze zdobył punkty w PK, dzięki 20. miejscu w konkursie[52]. W zawodach Alpen Cup w Hinterzarten był z kolei 39.

W tym sezonie po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Świata – 17 stycznia 2004 zakwalifikował się do konkursu w Zakopanem. W pierwszej serii wykonał skok na odległość 105,5 m i ukończył konkurs na 49. miejscu[53].

29 stycznia w Karpaczu zajął szóste miejsce podczas rywalizacji MP 2004[54]. Dwa dni później na Wielkiej Krokwi w Zakopanem znalazł się na tej samej pozycji[55].

5 lutego 2004 zdobył swój pierwszy medal na zawodach rangi mistrzowskiej. Na MŚJ 2004 w Strynie reprezentacja Polski ze Stochem w składzie zdobyła srebro w konkursie drużynowym. W drużynie lepszą notę od Stocha uzyskał jedynie Mateusz Rutkowski, późniejszy indywidualny mistrz[j][56]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 16. miejsce[57].

W mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego zdobył brązowy medal w klasyfikacji seniorów[58] i złoty w klasyfikacji juniorów[59]. Wziął też udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, gdzie zdobył dwa złote medale na normalnej skoczni w Szczyrku[60][61] oraz drużynowo brązowy[62]. Wystąpił jeszcze pod koniec sezonu w zawodach PK w Kuopio, gdzie był 42. Z dorobkiem 11 punktów zdobytych w Planicy ukończył sezon na 109. miejscu[52]. Na koniec sezonu wygrał na Średniej Krokwi Puchar Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego[63].

Sezon rozpoczął od zajęcia 15. miejsca w Pucharze Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego[64]. 9 października podczas letnich mistrzostw Polski na Wielkiej Krokwi zajął siedemnaste miejsce, tracąc 101,5 pkt do zwycięzcy – Adama Małysza. Następnego dnia na normalnej skoczni uplasował się na siódmej lokacie, tracąc do ponownego zwycięzcy, Małysza, 44,0 pkt. W 2004 po raz pierwszy wziął udział w Letnim Grand Prix, nie dostał się jednak do zakopiańskiego konkursu i na tym zakończył rywalizację w tamtej edycji[15].

Startował w PK 2004/2005 przez pierwszą połowę sezonu – zanotował udział w 17 konkursach. Rozpoczął od występu w Rovaniemi, gdzie zajął 15. miejsce. W następnym konkursie w tym samym miejscu spadł na 35. pozycję, w Lahti zaś nie punktował, znajdując się w szóstej i siódmej dziesiątce. 18 grudnia w Harrachovie zajął 24. miejsce. Następnego dnia był 35[65]. Po tym konkursie plasował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu[66]. 26 grudnia w St. Moritz stanął na swoim pierwszym w karierze podium w PK – zajął 3. miejsce. Dzień później w Engelbergu ponownie zyskał punkty, kończąc konkurs na 13. pozycji, i awansował na 23. miejsce w klasyfikacji generalnej[67]. W dwóch kolejnych konkursach zajmował miejsca poza pierwszą trzydziestką (był 42. w drugim konkursie w Engelbergu i 62. w Seefeld), jednak później zdobywał punkty we wszystkich kolejnych konkursach, w których wystąpił. Uplasował się na 21. i 13. pozycji w Planicy oraz na 12., 19. i 17. miejscu w Sapporo. Po raz ostatni w tamtym sezonie PK pojawił się na skoczni w Bischofshofen, zajmując miejsca 22. i 23. Sezon ukończył na 38. miejscu w końcowej klasyfikacji generalnej[65].

W PŚ 2004/2005 wystąpił czterokrotnie, oprócz tego trzykrotnie nie zakwalifikował się do konkursu. Ten sezon PŚ rozpoczął od występu w Zakopanem, gdzie znalazł się na 44. miejscu[68]. Do drugiego z polskich konkursów nie zakwalifikował się[15]. 11 lutego w Pragelato, w 33. rocznicę zdobycia przez Wojciecha Fortunę złotego medalu olimpijskiego, zdobył pierwsze w karierze punkty w PŚ – skoczył 118,5 m i 121,5 m, zajmując dzięki temu 7. miejsce. Adam Małysz (9. pozycja w konkursie) po raz pierwszy od grudnia 2000 nie był najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w zawodach o PŚ[5][69][70]. Dzień później wraz z reprezentacją był czwarty w jednoseryjnym konkursie drużynowym[k][15].

na MŚ zadebiutował 20 lutego podczas zawodów w Oberstdorfie, w trakcie konkursu drużynowego na skoczni normalnej. Polska (ze Stochem w składzie) zajęła 6. miejsce[l]. Wcześniej, na skoczni normalnej, nie przebrnął kwalifikacji, w których był 53. W konkursie indywidualnym na dużej skoczni zajął 37. miejsce[68]. W konkursie drużynowym na tej samej skoczni Polska nie zakwalifikowała się do drugiej serii, zajmując 9. miejsce[m].

Nie zakwalifikował się do konkursów TN 2005 w Lahti i Kuopio. W Lillehammer zajął 40. miejsce. W Oslo znalazł się na 34. pozycji. Cykl turniejowy ukończył na 54. miejscu[71]. Sezon 2004/2005 w PŚ zakończył na 53. miejscu z 36 punktami zdobytymi we Włoszech[72].

Podczas konkursu drużynowego MŚJ 2005 był najlepszym z Polaków (w drużynie skakali także: Piotr Żyła, Paweł Urbański i Wojciech Topór. Do zwycięskiej Słowenii reprezentacja Polski straciła tylko 4 pkt[73]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 8. miejsce. W pierwszej serii skoczył 95 m i przegrywał tylko z Joonasem Ikonenem, jednak w drugiej nie ustał skoku na odległość 96 m, co kosztowało go spadek w klasyfikacji[74]. Był to jego ostatni występ na MŚJ.

W mistrzostwach Polski zdobył pierwsze seniorskie medale: brązowy na skoczni normalnej (do zwycięzcy, Adama Małysza, stracił ponad 10 punktów)[75] i srebrny na dużej skoczni (do Małysza stracił 40,3 pkt)[76].

Kamil Stoch podczas drugiego z konkursów PŚ w Zakopanem w 2006
Stoch na zawodach w Holmenkollen

W czerwcowym Pucharze Doskonałego Mleka uplasował się na 5. pozycji[77]. W letnich mistrzostwach Polski zajął 7. miejsce na Wielkiej Krokwi oraz 5. miejsce na Średniej Krokwi. Odnotował dobre występy w LGP 2005[28] – wystartował w siedmiu z ośmiu zawodów, punktując we wszystkich. Nie pojawił się jedynie na starcie w Hinterzarten. 12 sierpnia w Einsiedeln zajął trzecie miejsce w kwalifikacjach[78]. Dzień później zajął jedenaste miejsce w konkursie[79]. Kolejnego dnia rozegrano zawody w Courchevel. Stoch był ósmy, tym samym po raz pierwszy znajdując się w pierwszej dziesiątce. W Zakopanem odnotował najsłabszy występ w tym sezonie, kończąc zawody na 24. pozycji. W Predazzo i Bischofshofen znajdował się w drugiej dziesiątce (odpowiednio 12. i 15. lokata). Najlepszy wynik osiągnął 10 września w Hakubie. Po pierwszym skoku zajmował trzecie miejsce[80], by ostatecznie uplasować się na piątej pozycji, ze stratą 8,5 pkt do podium[81]. Dzień później w tym samym miejscu zajął 13. pozycję[82]. Grand Prix ukończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 166 punktów[83]. Była to najwyższa pozycja wśród reprezentantów Polski[84].

Pierwsze konkursy sezonu PŚ 2005/2006 odbyły się 26 listopada w Kuusamo – Stoch zajął tam miejsca 26. i 43. Na początku sezonu plasował się na 32. pozycji w klasyfikacji[85]. W Lillehammer znalazł się w czwartej dziesiątce – na 35. i 33. miejscu. W Harrachovie w pierwszym konkursie znalazł się na 25. pozycji. W drugich zawodach został zdyskwalifikowany. W Engelbergu znalazł się na 41. miejscu[86]. Przed Turniejem Czterech Skoczni był na 42. miejscu w klasyfikacji generalnej[87].

Podczas Świątecznego Konkursu skoków, rozgrywanego 26 grudnia 2005 w Zakopanem, zajął 2. lokatę, przegrywając z Adamem Małyszem o 22,3 punktu[88].

Podczas zawodów 54. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie zajął 49. miejsce. Zawody w Garmisch-Partenkirchen ukończył na miejscu 29.[89], awansując na 32. miejsce w klasyfikacji łącznej TCS[90]. W Innsbrucku po skoku z telemarkiem na 128,5 m zajął drugie miejsce w kwalifikacjach, przegrywając jedynie z Ahonenem[91]. Skok został uznany w mediach za sensacyjny[92]. W konkursie głównym znalazł się na 41. pozycji[93] i spadł o jedną lokatę w klasyfikacji generalnej[94]. W Bischofshofen był 33.[86]. Ukończył Turniej na 34. miejscu z dorobkiem punktowym 486,1[95] i spadł na 45. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[96].

Stoch został powołany na Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2006 w Kulm. W pierwszym skoku uzyskał odległość 152,0 m i nie zakwalifikował się do kolejnych serii – zajął 35. miejsce[97]. W konkursie drużynowym startował w trzeciej grupie[n]. Przed jego próbą Polska była siódma. Na oddanie swojego skoku musiał czekać kilkanaście minut ze względu na trudne warunki atmosferyczne. Ostatecznie uzyskał odległość 137,5 m. Polska nie awansowała do finału, zajmując ostatnie, dziewiąte miejsce i tracąc 82,9 pkt do ósmych Czechów[98].

Stoch nie startował w konkursach PŚ w Sapporo i spadł na 59. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu[99]. Do rywalizacji powrócił 28 stycznia podczas zawodów w Zakopanem. Po pierwszej kolejce był ósmy, a ostatecznie – 15[100]. Dzień później był 19[86]. Powrócił dzięki temu na 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[101], które utrzymał[102] po absencji polskiej kadry w Willingen (przygotowywała się ona wówczas w Ruhpolding do nadchodzących igrzysk[103]).

7 lutego odczytał tekst ślubowania olimpijskiego[104]. 11 lutego rozpoczęła się rywalizacja w ramach ZIO 2006 w Turynie. Zawody skoków rozgrywano w Pragelato. W pierwszej rundzie konkursu głównego na normalnej skoczni lądował na 100. metrze i był piętnasty. W finałowym skoku uzyskał odległość 98,5 m i ostatecznie zajął szesnastą pozycję[105]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni osiągnął 116,5 m i awansował z ostatniego, 30. miejsca. Otwierając drugą rundę, wylądował na 121. metrze i przesunął się na 26. lokatę[106]. W konkursie drużynowym skakał w drugiej grupie[o]. W otwierającej serii uzyskał 122 m i pozwolił drużynie na awans z 9. na 8. pozycję. Polska ostatecznie zajęła piątą lokatę w gronie szesnastu drużyn[107].

Po zakończeniu igrzysk rozegrano MP 2006. Na Wielkiej Krokwi Stoch zdobył brązowy medal[108]. Na średnim obiekcie zdobył drugie w karierze srebro, tracąc do zdobywcy tytułu, Małysza, 7,5 pkt[109].

4 marca od konkursu drużyn w Lahti rozpoczął się Turniej Nordycki 2006. Stoch upadł w drugiej serii. Reprezentacja Polski zajęła ósme miejsce[110]. W rywalizacji indywidualnej zajął 40. miejsce. Nie punktował także w następnych konkursach turnieju: Kuopio był 34., w Lillehammer 34.[111], a w Oslo zajął 44. pozycję[86]. W końcowej klasyfikacji TN znalazł się na 38. lokacie[112]. Do przedostatniego konkursu sezonu PŚ na Velikance nie awansował, uzyskując 46. miejsce w kwalifikacjach[113].

W sumie w tym sezonie wziął udział w szesnastu konkursach PŚ, punktując w pięciu z nich. Oprócz tego raz nie zakwalifikował się do konkursu i raz został zdyskwalifikowany. Uplasował się na 45. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 41 pkt[114].

Stoch w locie podczas PŚ w Zakopanem
Stoch po nieudanym skoku podczas PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch po zawodach w Lahti

14 października na letnich mistrzostwach Polski zajął 6. pozycję na dużej skoczni[115], a na normalnej zdobył brązowy medal[116]. Wcześniej zajął 3. miejsce w zawodach o Puchar Doskonałego Mleka[117].

LGP 2006 rozpoczął 8 sierpnia występem w konkursie drużynowym w Hinterzarten. Polska drużyna zajęła piąte miejsce[p][118]. Dzień później był 45. W Predazzo także nie awansował do II serii – ukończył konkurs na 35. pozycji. W Einsiedeln zdobył pierwsze punkty – był 16[119], a w klasyfikacji łącznej znalazł się na 35. pozycji[120]. W Courchevel był 22[119], przesuwając się o cztery lokaty w górę klasyfikacji generalnej[121]. W Zakopanem zajął 21. miejsce[119] i był 29. w klasyfikacji generalnej[122]. Swój najlepszy wynik w tamtym sezonie letnim uzyskał 2 września w Kranju, plasując się na ósmym miejscu[123]. W klasyfikacji generalnej był 21[124]. Na zawody w Hakubie nie pojechał, w Klingenthal nie zakwalifikował się, a w Oberhofie nie wystąpił. LGP zakończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej, o 26 miejsc niżej niż w sezonie poprzednim[119].

PŚ 2006/2007 rozpoczął się od zawodów w Kuusamo, gdzie nie awansował do drugiej serii – znalazł się na 46. miejscu. W następnych konkursach, w Lillehammer był 40. i 26.[125]. Po tym występie zajmował 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[126]. Nie zakwalifikował się do zawodów PŚ w Engelbergu, wziął za to udział w rozgrywanych tam zawodach Pucharu Kontynentalnego – 27 lutego zajął 10. miejsce. Następnego dnia po raz drugi w karierze stanął na podium PK, zajmując trzecią lokatę[127].

W zawodach 55. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie zajął 29. miejsce[128]. W Ga-Pa odbyła się tylko jedna seria, którą ukończył na 21. miejscu[125]. W klasyfikacji łącznej Turnieju przesunął się na 26. miejsce[129]. W Innsbrucku zajął 15. miejsce[130]. W turniejowej tabeli awansował o trzy pozycje[131]. Konkurs w Bischofshofen ukończył na 9. miejscu – najlepszym w tamtym sezonie PŚ[125]. W klasyfikacji Turnieju był na 15. pozycji[132]. W klasyfikacji PŚ był wtedy 24. zawodnikiem z 62 zdobytymi punktami[133].

Po powrocie z TCS wziął udział w zawodach PŚ w lotach w Vikersund, gdzie zajął 25. miejsce[134]. Następnie wystąpił w Zakopanem, gdzie nie punktował – był 36[125]. W klasyfikacji generalnej spadł na 29. lokatę[135]. W Oberstdorfie zajął 50. i 41. miejsce. W Titisee-Neustadt był 17.[136] i 34[125]. W Klingenthal zajął 24. miejsce[125]. Nie skakał w Willingen i przed MŚ spadł na 34. pozycję w PŚ, posiadając 89 pkt[137].

17 lutego, na MP na normalnej skoczni zdobył srebrny medal, tracąc do zwycięzcy, Adama Małysza, 32 pkt[138]. Dzień wcześniej ze swoją drużyną, LKS Poroniec Poronin, w konkursie drużynowym zajął 4. miejsce[139].

Stoch brał udział w MŚ 2007 w Sapporo. W pierwszej serii konkursu na normalnej skoczni osiągnął odległość 117,5 m i plasował się na dziesiątej lokacie. W finałowej kolejce wylądował na 121 m i ostatecznie uplasował się na trzynastym miejscu[140]. 25 lutego rozegrano konkurs drużyn na dużym obiekcie. Stoch startował w otwierającej grupie. W pierwszej serii uzyskał 129 m i jego reprezentacja plasowała się na drugiej pozycji. Na koniec serii była czwarta, tracąc 3 pkt do trzeciej Japonii. W drugiej lądował dziewięć metrów bliżej, a reprezentacja Polski ostatecznie zajęła piąte miejsce[q][141]. Konkurs indywidualny na dużej skoczni rozegrano 3 marca. W pierwszej z liczonych serii uzyskał 92,5 m, co dawało mu trzynaste miejsce na półmetku rywalizacji. W drugiej kolejce oddał skok o pół metra dłuższy i był 11[142].

W TN 2007, podczas konkursów w Lahti i Kuopio, był odpowiednio 12. i 17. W Oslo zajął 45. miejsce, a następnego dnia w tym samym miejscu znalazł się na 19. lokacie. Turniej ukończył na 21. pozycji[143]. Podczas trzech ostatnich zawodów sezonu rozgrywanych w Planicy był kolejno 24., 36. i 11. (w trzecim konkursie ustanowił swój nowy rekord życiowy skokiem na 210,5 m w jedynej rozegranej serii)[125]. W końcowej tabeli PŚ zajął 30. pozycję ze 168 pkt, co było drugim wynikiem wśród Polaków[144]. W tamtym sezonie PŚ wystąpił w dwudziestu jeden zawodach, punktował trzynastokrotnie, raz znalazł się w pierwszej dziesiątce.

Kamil Stoch podczas konkursu PŚ w Zakopanem (2008)

Wystąpił w dwóch konkursach LPK 2007 – obydwa odbyły się w Villach. 15 września zajął 12. miejsce, następnego dnia znalazł się na 16. pozycji. W klasyfikacji końcowej cyklu zajął 46. lokatę[145]. W trzeciej edycji Pucharu Doskonałego Mleka zajął 12. miejsce[146]. Zawody o Puchar Solidarności ukończył na 2. miejscu[147]. W letnich MP zdobył brązowy medal na dużej skoczni[148] oraz srebrny na normalnej[149].

LGP 2007 rozpoczął od 39. pozycji w Hinterzarten. W Courchevel odnotował lepszy występ – zajął 14. miejsce. W Pragelato i Einsiedeln kończył zawody odpowiednio na 29. i 19. pozycji. W klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów zajął 19. miejsce. W Zakopanem był 27[150]. Do zawodów, po nieobecności w Hakubie, powrócił pod koniec sezonu – 3 października w Oberhofie po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie LGP[151]. Po raz pierwszy w zawodach tej rangi wygrał inny polski skoczek niż Adam Małysz[28]. Tego dnia zdobył też tytuł Man of the Day[152]. W Klingenthal znów znalazł się w czołówce – na 5. miejscu[150]. Cykl LGP ukończył na 12. pozycji[153].

Na początku zimowego sezonu, w Kuusamo, zabrakło go w konkursie głównym, w pięciu kolejnych zawodach nie punktował – w Trondheim był 34. i 35., w Villach dwukrotnie 34., w pierwszych zawodach w Engelbergu 41. Pierwsze punkty zdobył podczas drugiego ze szwajcarskich konkursów – znalazł się tam na 18. pozycji[154]. Przed Turniejem Czterech Skoczni zajmował 47. lokatę w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 13 punktów[155].

W pierwszym konkursie Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie, zajął 22. lokatę. Zawody w Ga-Pa odbyły się bez użycia systemu KO – Stoch ukończył je na 23. pozycji. W dwóch konkursach w Bischofshofen zajął 25. i 35. pozycję[154]. Cały TCS ukończył na 21. pozycji[156]. Po zakończeniu turnieju zajmował 35. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, mając na koncie 36 punktów[157].

12 stycznia wystąpił w Predazzo, gdzie zajął po raz pierwszy w sezonie miejsce w pierwszej dziesiątce – 6. Następnego dnia był 19. Zawody w Harrachovie ukończył na 12. pozycji. W Zakopanem również punktował – zajął 21. i 25. miejsce. W Sapporo znalazł się na końcu stawki (44. pozycja). Następnego dnia w tym samym miejscu zamknął drugą dziesiątkę[154]. Do pierwszych z dwóch zawodów w Libercu nie zakwalifikował się, w drugim z nich zajął 24. miejsce. W Willingen nie awansował do I serii, a w klasyfikacji pucharowej ze 144 pkt zajmował 27. lokatę[158].

Na MŚ w lotach 2008 w Oberstdorfie, w konkursie indywidualnym zajął 34. miejsce – skakał tylko w jednej serii, w której trakcie uzyskał 174 m[159]. W zawodach drużynowych Polska zajęła 10. pozycję i nie zakwalifikowała się do drugiej serii – Stoch skoczył 167,0 m[r][160].

W 2007 wziął także udział w MP, gdzie po raz pierwszy zdobył złoty medal[161]. W kolejnych mistrzostwach, rozgrywanych na dużej skoczni 18 marca 2008, znalazł się zaraz za podium, tracąc niecałe cztery punkty do brązowego medalisty, Krzysztofa Miętusa[162]. Dwa dni później zajął 14. miejsce na skoczni normalnej[163].

W TN 2008 zajął w klasyfikacji generalnej 36. pozycję. Uzyskał 23. i 32. miejsce w konkursach w Kuopio, 35. w Lillehammer i 30. w Oslo. Łącznie zdobył 446 punktów[164]. Po Turnieju Nordyckim był na 29. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, ze 153 zdobytymi punktami[165]. 16 marca w finałowych zawodach PŚ w Planicy zajął 29. miejsce, podobnie jak dwa dni wcześniej na tej samej skoczni[154].

Wziął udział w sumie w 24 konkursach PŚ 2007/2008 – punktował w 15 spośród nich. Zdobył 157 punktów i w klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce[166].

Stoch podczas kwalifikacji przed PŚ w Zakopanem 2009

W trakcie lipcowego zgrupowania doznał kontuzji (zwichnął obojczyk). Jego lewy[167] bark został odrutowany i wkręcono w niego śrubę[1][168]. W związku z tym nie brał udziału w LGP 2008 i w LPK 2008.

W PŚ 2009/2009 nie punktował w trzech pierwszych zawodach – w Kuusamo (48. pozycja) i Trondheim (46. i 47. lokata)[169]. Nie wziął udziału w zawodach w Pragelato, a do konkursu w Engelbergu się nie zakwalifikował. Wziął jednak udział w dwóch konkursach PK 2008/2009 organizowanych w Szwajcarii. Zajął miejsca w pierwszej dziesiątce: w pierwszym konkursie ósme, a w drugim – siódme. W klasyfikacji końcowej PK zajął 75. miejsce z 68 pkt[170].

W związku ze startami w Szwajcarii, w otwierającym 57. Turniej Czterech Skoczni konkursie w Oberstdorfie nie wystartował. W Garmisch-Partenkirchen zajął 47. miejsce. W klasyfikacji turnieju był 57[171]. W Innsbrucku osiągnął lepszy wynik był 24.[172]. W drugiej serii zajął 27. lokatę. Awansował na 39. miejsce w turniejowej klasyfikacji łącznej[173]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 28. miejsce[169]. W klasyfikacji generalnej TCS znalazł się na 36. pozycji[174], a w PŚ po zdobyciu pierwszych tamtej zimy punktów na 46. miejscu[175].

Na obiekcie Kulm w Tauplitz się nie pojawił, przez co spadł na 53. miejsce w tabeli PŚ[176]. Wziął udział dopiero w zawodach pucharowych w Zakopanem, gdzie był 11.[169] oraz 14[169]. Awansował w klasyfikacji generalnej na 36. miejsce[177].

W dniach 24–25 stycznia w Vancouver, podczas dwóch prób przedolimpijskich także punktował, sklasyfikowany został na 19. i 24. miejscu[169]. Przesunął się na 36. miejsce w łącznej punktacji[178]. Ostatniego dnia stycznia wziął udział w konkursie PŚ w Sapporo, gdzie był 13[169]. Awansował o kolejne cztery miejsca w tabeli PŚ[179]. Potem przyszedł gorszy okres – nie awansował do II serii konkursu FIS Team Tour 2009 w Willingen i ukończył zawody na 35. miejscu. Podobnie było w Klingenthal, gdzie znalazł się na 41. pozycji[169]. Na skoczni mamuciej w Oberstdorfie nie wystąpił i w klasyfikacji PŚ zajmował wówczas 34. miejsce[180].

14 lutego 2009 zdobył mistrzostwo Polski na skoczni w Wiśle. W drugiej ustanowił nowy zimowy rekord obiektu – 132 m[181].

Stoch został powołany na MŚ 2009 w Libercu. 21 lutego odbył się konkurs na skoczni normalnej, w którym zajął czwarte miejsce. Wygrał wtedy m.in. z Thomasem Morgensternem, Martinem Schmittem, Andreasem Küttelem, Takanobu Okabe i Adamem Małyszem. Po pierwszej serii, w której osiągnął 99,5 m był dziewiąty, jednak w drugiej serii uzyskał najdłuższą ustaną odległość – 100,5 m. Brązowy medal przegrał z Simonem Ammannem o 4,5 pkt[182]. Podczas treningu na dużej skoczni upadł i stłukł prawy bark, jednak kontuzja okazała się niegroźna[167]. W kwalifikacjach zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z Kasaim[183]. W jednoseryjnym konkursie głównym zajął 24. miejsce[184]. W konkursie drużynowym Stoch startował w pierwszej grupie. Po jego skoku na 123 m drużyna była piąta, a na koniec I serii znajdowała się na trzeciej lokacie. W drugiej kolejce uzyskał trzy metry więcej, a polski zespół spadł na czwarte miejsce, które utrzymał do końca konkursu, przegrywając medal o 9,1 pkt. z Japończykami[s][185][186].

Do pierwszego konkursu TN 2009 w Lahti nie awansował. W Kuopio znalazł się na 45. pozycji, a w Lillehammer na 42. miejscu[169]. Do zawodów w Vikersund nie zakwalifikował się. Ukończył turniej na 55. miejscu, zdobywając 143,2 punktów[187]. Po Turnieju Nordyckim znajdował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej[188]. 21 marca 2009 odbył się drużynowy konkurs w Planicy. Stoch wystartował jako pierwszy z Polaków – uzyskał 205,5 m, a reprezentacja Polski po pierwszej kolejce była czwarta[189]. Finalnie Polska zajęła drugie miejsce, za Norwegami, a Kamil Stoch po raz pierwszy stanął na podium Pucharu Świata[s]. Dzień wcześniej indywidualnie był dziesiąty. Natomiast w kończącym sezon PŚ 2008/2009 konkursie zajął najlepsze tamtej zimy, ósme miejsce, awansując z zajmowanego po pierwszej kolejce jedenastego[169].

Łącznie wziął udział w 17 konkursach z cyklu PŚ, punktował w dziewięciu z nich. Skończył sezon po raz trzeci z rzędu na 30. miejscu z dorobkiem 146 punktów[190], a w klasyfikacji lotniczej był 22[191].

Kamil Stoch podczas treningu w Zakopanem w sezonie 2009/2010
Kamil Stoch podczas sobotniego konkursu w ramach PŚ w Zakopanem 2010
Kamil Stoch na igrzyskach olimpijskich, luty 2010

W LPK 2009 wziął udział jedynie w zawodach w Słowenii. W Velenje był 19., a w Kranju zajął 22. i 32. pozycję. Klasyfikację generalną ukończył na 66. miejscu z 21 punktami[192].

Na początku września wystartował w Pucharze Solidarności, zajmując 4. lokatę w klasyfikacji konkursu[193]. 10 października na Średniej Krokwi zdobył trzeci brązowy medal na letnich MP[194]. Dzień później zajął 6. miejsce na dużej skoczni[195].

LGP 2009 rozpoczął od siódmej pozycji w drużynowym konkursie w Hinterzarten[t]. Indywidualnie zajął tam 24. miejsce, a do konkursu w Pragelato nie zakwalifikował się (po raz pierwszy od 2006). W Courchevel zajął 24. pozycję, w Einsiedeln i Zakopanem zajmował miejsca w drugiej dziesiątce (kolejno 16., 16. i 17.) Na zawodach w Hakubie nie pojawił się, a w Klinghental zajął 40. miejsce[196], nie punktując w konkursie LGP po raz pierwszy od początku sezonu LGP 2007. Zajął 32. miejsce w klasyfikacji generalnej LGP[197] i 21. w klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów[198].

Sezon PŚ 2009/2010 rozpoczął w Kuusamo. W rywalizacji drużynowej polska drużyna była piąta[u][199]. W konkursie indywidualnym był 24. 5 grudnia odbył się konkurs w Lillehammer, gdzie Stoch zajął 20. miejsce[200]. Dzień później był siódmy (najwyżej sklasyfikowany Polak)[201]. Po zawodach w Norwegii awansował na czternaste miejsce w klasyfikacji łącznej[202]. Od 18 grudnia rozgrywano trzy konkursy PŚ w Engelbergu. W pierwszym z nich był dziesiąty. W następnym zajął siedemnaste miejsce. W obu tych konkursach był najlepszym reprezentantem Polski. W ostatnim z trzech konkursów był jedenasty[203]. Po tych występach plasował się na 13. miejscu w generalnej klasyfikacji PŚ[204].

W konkursie MP 2009 w Szczyrku zdobył srebrny medal, przegrywając z Małyszem o 13 pkt[205].

Do otwierającego 58. Turniej Czterech Skoczni konkursu w Oberstdorfie nie zakwalifikował się. W Ga-Pa zajął 23. miejsce[203] i przesunął się na 36. miejsce w klasyfikacji turnieju[206]. W Innsbrucku był 19. W Bischofshofen Stoch zajął 44. miejsce, nie punktując jedyny raz w tamtym sezonie[v][203]. W tabeli końcowej turnieju znalazł się na 30. pozycji[207]. Po TCS znajdował się na 19. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, tracąc do jej lidera, Simona Ammanna, 522 punkty[208]. Do konkursów na Kulm nie uzyskał kwalifikacji, a w Sapporo nie wystąpił. Wziął natomiast udział w zawodach w Zakopanem w dniach 22–23 stycznia. W pierwszym był 27., a w drugim uplasował się o jedną lokatę niżej[203]. Zabrakło go w zawodach PŚ z cyklu FIS Team Tour, przez co spadł w klasyfikacji generalnej na 26. pozycję[209].

Głównymi zawodami sezonu były ZIO 2010 w Vancouver. W pierwszej serii konkursu na normalnej skoczni Stoch skoczył na 98,5 m i był 22. W finałowej wylądował trzy metry bliżej, co pozwoliło mu uzyskać 27. miejsce[210]. 20 lutego odbył się konkurs na skoczni dużej. W pierwszej kolejce osiągnął 126 m i plasował się na trzynastym miejscu. Drugi skok był o 2,5 m krótszy i ostatecznie Polak został sklasyfikowany na 14. miejscu[211]. W konkursie drużynowym Polska zajęła pozycję 6. – Stoch skoczył 126,5 i 134,5 m[212].

W PK 2009/2010 wystartował w jednym konkursie – 27 lutego w Wiśle, gdzie zajął 3. miejsce (było to także jego trzecie podium w PK w karierze)[213].

Został powołany na Turniej Nordycki 2010. W otwierającym rywalizację jednoseryjnym konkursie drużynowym w Lahti polscy skoczkowie zajęli czwarte miejsce[w]. Indywidualnie był osiemnasty[214]. W Kuopio był 21. W Lillehammer zamknął pierwszą dziesiątkę[215]. W Oslo wygrał kwalifikacje[216], zaś w konkursie znalazł się na 22. pozycji. Turniej ukończył na 15. miejscu[217]. Zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ – wziął udział w piętnastu konkursach[218].

Stoch został powołany na rozpoczynające się 18 marca MŚ w lotach 2010 w Planicy. Zajął trzecie miejsce w serii kwalifikacyjnej, oddając skok na 201,5 m[219]. W pierwszej serii konkursu indywidualnego skoczył 186,5 m i był 22. W drugiej serii przekroczył o 7,5 metra granicę dwustu metrów, dzięki czemu został tymczasowym liderem konkursu. Po pierwszym dniu rywalizacji Stoch był na 17. miejscu[220]. Następnego dnia, w trzeciej próbie Stoch uzyskał 203,5 m, co przy długiej próbie Johana Remena Evensena spowodowało spadek Polaka o jedną pozycję. W ostatniej rundzie Stoch poprawił o 7,5 metra swój rekord życiowy, lądując na 218 metrze i obejmując prowadzenie z przewagą 24,3 punktu nad dotychczas przewodzącym stawce skoczków Uhrmannem. Ostatecznie zajął 16. miejsce w klasyfikacji konkursu indywidualnego[221][222]. W konkursie drużynowym uzyskał 197,5 metra w pierwszej serii. W drugiej serii skoczył na najdalszą odległość – uzyskał 222,5 metra, co było jego nowym rekordem osobistym. Dobry skok Stocha dał reprezentacji Polski szansę na medal, którą jednak straciła przez słabą próbę Łukasza Rutkowskiego. Polska zajęła 4. miejsce[s][223].

Stoch po zwycięstwie w Pucharze Świata w Zakopanem
Stoch w Zakopanem, po raz pierwszy indywidualnie na podium Pucharu Świata
Adam Małysz oraz Kamil Stoch z pucharem za 6. miejsce na mistrzostwach świata
Stoch na benefisie Adama Małysza, 26 marca 2011

Stoch znalazł się w kadrze A reprezentacji Polski na sezon 2010/2011, prowadzonej przez Łukasza Kruczka[224].

Wygrał cykl LPK 2010, mimo że zabrakło go w ponad połowie konkursów. Na najwyższym stopniu podium nie znalazł się tylko w inauguracyjnych zawodach, 2 lipca w Kranju (2. miejsce), gdzie przegrał o 1 pkt z Andreasem Strolzem. Zwyciężał w konkursach w Kranju, Velenje, dwukrotnie w Ga-Pa i dwukrotnie w Ałmaty[225][226].

Podczas letnich MP, rozgrywanych w lipcu w Szczyrku i w Wiśle, zdobył dwa indywidualne srebrne medale, dwukrotnie ustępując Adamowi Małyszowi[227][228] i, jako zawodnik AZS Zakopane, złoty medal drużynowy[229].

Po występach w LPK i przerwie spowodowanej zawarciem małżeństwa wystartował w zawodach z cyklu LGP 2010 w Wiśle. Wcześniej opuścił pierwsze cztery konkursy tej serii. 19 sierpnia wygrał kwalifikacje, wyrównując rekord obiektu (134,5 m)[230]. W konkursie zajął 2. miejsce[231]. W drugim dniu zawodów w Wiśle zwyciężył. W punktacji łącznej pojawił się na szóstej lokacie[232]. 28 sierpnia zajął trzecie miejsce w konkursie LGP w Hakubie. Dzień później odniósł kolejne zwycięstwo[233]. Awansował na czwartą pozycję w klasyfikacji generalnej, tracąc 190 punktów do lidera, Daiki Itō[234]. 1 października w Libercu, znalazł się na podium LGP, zajmując trzecie miejsce i przegrywając jedynie z Małyszem i Tomem Hilde[233]. W klasyfikacji generalnej był trzeci, z dorobkiem 400 pkt[235]. Dwa dni później odbył się zamykający cykl konkurs w Klingenthal. W finałowej serii pobił rekord obiektu, uzyskując odległość 143,5 m[236] i zwyciężył w zawodach[233]. Sezon letni zakończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej[237], ze stratą 30 punktów do zwycięzcy, Daikiego Itō.

Sezon PŚ 2010/2011 rozpoczął od 5. miejsca w drużynowym konkursie w Kuusamo[x]. Indywidualnie zajął 34. Była to jedyna sytuacja w tamtym sezonie, kiedy nie awansował do finałowej serii. W kolejnych zawodach, rozgrywanych w Kuopio był 20.[238]). W Lillehammer był 22. i 16. Po pierwszych czterech indywidualnych konkursach znalazł się na 21. miejscu w łącznej punktacji[239]. Po odwołaniu skoków w Harrachovie, 17 grudnia w Engelbergu udało mu się wygrać kwalifikacje do zawodów. W pierwszym z zaplanowanych tam konkursów zajął dziewiąte miejsce[240]. Następnego dnia był 12[241]. Ostatni ze szwajcarskich konkursów odbył się 19 grudnia. Stoch zajął 9. miejsce[242]. Przed rozpoczęciem TCS w klasyfikacji generalnej PŚ był sklasyfikowany na 17. miejscu[243].

26 grudnia w Zakopanem zdobył srebrny medal na MP 2010[244][245].

W pierwszym konkursie 59. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie był 25.[242]. W Garmisch uplasował się na 8. miejscu, a w klasyfikacji generalnej turnieju awansował na 21. lokatę[246]. W Innsbrucku zajął 21. pozycję[242]. W klasyfikacji łącznej cyklu przesunął się na piętnaste miejsce[247]. W ostatnim z konkursów, w Bischofshofen był ostatecznie piętnasty[242], tę samą pozycję zajmując w klasyfikacji generalnej[248]. W PŚ nadal zajmował 17. lokatę[249].

8 stycznia rozegrano pierwszy konkurs PŚ w lotach 2010/2011. Stoch zajął w nim 16. miejsce[242]. Kolejnego dnia był czternasty[242]. W klasyfikacji lotników plasował się na siedemnastym miejscu[250], a w generalnej awansował na piętnaste miejsce, posiadając 212 pkt[251]. Na konkursy do Japonii nie poleciał i spadł na osiemnaste miejsce w tabeli[252].

Dalsza rywalizacja w PŚ odbywała się w Zakopanem. Pierwszy z trzech zaplanowanych konkursów odbył się 21 stycznia. Stoch zajął w nim 17. miejsce[253]. Kolejnego dnia był siódmy[242]. 23 stycznia 2011 po raz pierwszy w karierze wygrał konkurs Pucharu Świata, jednocześnie po raz pierwszy stanął na podium w tym cyklu[254]. Prowadził już po I kolejce, kiedy to skoczył 123 m i miał 3,7 pkt przewagi nad drugim Tomem Hilde. Zwycięstwo zapewnił mu drugi skok na odległość 128 m[255]. Został wówczas czwartym Polakiem w historii, który zwyciężył w zawodach PŚ, po Stanisławie Bobaku, Piotrze Fijasie i Adamie Małyszu[256] (który upadł w trakcie tego konkursu). Tego dnia zdobył także tytuł Man of the Day[257]. Po zwycięstwie przesunął się na jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej, posiadając 362 pkt[258].

Tydzień później rozpoczął starty w FIS Team Tour 2011. Cykl ten otworzył konkurs drużynowy w Willingen. Reprezentacja Polski ze Stochem w składzie stanęła na trzecim stopniu podium[r][r][259]. Kolejnego dnia odbył się konkurs indywidualny. Stoch oddał najdłuższy skok drugiej rundy (141 m) i zajął 6. miejsce[260]. 2 lutego po raz drugi wygrał konkurs PŚ, tym razem w Klingenthal[261]. Zwycięstwo to dało mu awans na 9. pozycję w klasyfikacji pucharowej[262], najwyższą w tamtym sezonie. Na Heini-Klopfer-Skiflugschanze w Oberstdorfie był jedenasty[263]. W klasyfikacji PŚ w lotach Stoch awansował z 17. na 11. lokatę[264]. Ostatnią częścią FIS Team Tour był konkurs drużynowy na tym samym obiekcie. Polacy zajęli szóste miejsce[265], a w końcowej tabeli turnieju – czwarte[266].

12 lutego w konkursie na nowo otwartej skoczni mamuciej Vikersundbakken w Vikersund Stoch zajął jedenaste miejsce[267]. W generalnej klasyfikacji PŚ spadł z 9. na 10. miejsce, będąc wyprzedzonym przez Schlierenzauera[268]. Tę samą lokatę zajmował w klasyfikacji lotów[269].

19 lutego podczas MP 2011 w Szczyrku na skoczni Skalite, po raz trzeci zdobył tytuł mistrzowski. Nie startował jednak najwyżej sklasyfikowany w PŚ Małysz[270].

Został powołany na MŚ 2011 w Oslo. Konkurs na skoczni normalnej odbył się 26 lutego. Po pierwszej serii konkursowej, w której uzyskał 94 m, był dziesiąty. W drugiej skoczył na odległość 101 m i ostatecznie był szósty, tracąc 11,7 pkt do brązowego medalisty, Małysza[271]. Następnego dnia odbyła się rywalizacja drużynowa. Skakał jako pierwszy z Polaków i w pierwszej kolejce uzyskał 101 m. Dawało to czwarte miejsce po otwierającej grupie, utrzymane do końca konkursu. W drugiej serii uzyskał o półtora metra więcej[r][272]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni osiągnął odległość 131 m i po swojej próbie znajdował się na trzeciej pozycji, za dwoma Norwegami. Ostatecznie na koniec pierwszej rundy był szósty i tracił 0,9 pkt do trzeciego zawodnika. W swoim finałowej serii upadł[273]. Spowodowało to spadek na 19. lokatę[274]. Konkurs drużynowy na dużym obiekcie odbywał się w trudnych warunkach atmosferycznych. Po skoku Stocha na 113,5 m w pierwszej grupie, Polska była ósma. Po zakończeniu pierwszej serii polska drużyna była piąta, a drugiej nie rozegrano[r][275].

12 marca podczas konkursu drużynowego PŚ w Lahti na skoczni Salpausselkä wraz z kolegami z reprezentacji stanął na najniższym stopniu podium[y][276]. Nazajutrz w zawodach indywidualnych był 9.[242]. Sezon kończyła rywalizacja na skoczni Letalnica w Planicy. W pierwszym konkursie indywidualnym był siódmy[242][277]. W sobotę w serii próbnej przed konkursem drużynowym ustanowił swój nowy rekord życiowy (226 m)[278]. W konkursie drużynowym Polski zajęła czwarte miejsce[z][279]. 20 marca w ostatnim konkursie sezonu zimowego po raz trzeci w karierze triumfował w konkursie PŚ. W jedynej rozegranej serii skoczył na odległość 215,5 m[242]. Trzeci raz w historii, a po raz pierwszy od ponad 31 lat na podium stanęło dwóch Polaków (trzeci był kończący karierę Adam Małysz)[aa]. Reprezentacja polskich skoczków została sklasyfikowana na 3. miejscu w Pucharze Narodów, a sam Stoch znalazł się na 10. miejscu w generalnej klasyfikacji indywidualnej[280].

Po zakończeniu sezonu wziął jeszcze udział w benefisie Adama Małysza[281]. Choć konkurs skoków nie odbył, Stoch był jednym z jedenastu skoczków, którzy wykonali niemierzony skok, mimo niekorzystnych warunków atmosferycznych[282].

Kamil Stoch podczas wygranych zawodów PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch podczas wygranych zawodów PŚ w Zakopanem
Stoch na najwyższym stopniu podium PŚ w Zakopanem
Stoch pod skocznią w Oslo, 11 marca 2012

Sezon rozpoczął od udziału w pierwszej edycji Lotos Poland Tour, zaliczanego do cyklu LGP. W inauguracyjnym konkursie w Wiśle zajął dziewiąte miejsce[283]. W Szczyrku stanął na najniższym stopniu podium[284]. 23 lipca podczas konkursu drużynowego w Zakopanem, Stoch skakał najgorzej z polskich reprezentantów, a także wszystkich skoczków, którzy zakwalifikowali się do drugiej serii. Polska zajęła szóste miejsce[ab][285].

Dzień później wziął udział w konkursie indywidualnym, w którym uplasował się na trzeciej pozycji[286]. Tym samym zakończył cykl Poland Tour na trzecim miejscu[287], wysuwając się też na tę pozycję w klasyfikacji generalnej LGP[288]. Kolejne letnie zawody odbywały się w Hinterzarten. W rywalizacji drużynowej Polska zajęła 2. pozycję, za reprezentacją Austrii[ac]. W rozgrywanym następnego dnia konkursie indywidualnym Stoch był 2., plasując się za Thomasem Morgensternem[289]. Ten wynik pozwolił mu awansować na drugie miejsce w klasyfikacji generalniej LGP[290]. W Courchevel Stoch ustanowił nowy rekord skoczni Tremplin Le Praz (137 m) i zajął trzecie miejsce[291]. Serię zawodów w krajach alpejskich kończyła rywalizacja w Einsiedeln na skoczni Andreas Küttel-Schanze. Odbyła się tylko jedna seria, w której Stoch wygrał[292].

17 września na LMP 2011 wywalczył swój pierwszy indywidualny tytuł letniego mistrza Polski[293].

W październiku wziął udział w dwóch konkursach kończących sezon letni. W Hinzenbach był 15. Natomiast w finale LGP w Klingenthal zwyciężył. Pozwoliło mu to na awans na drugą pozycję w klasyfikacji generalnej LGP[294].

Na początku sezonu PŚ 2011/2012 odbył się jednoseryjny konkurs drużynowy w Kuusamo. Polacy ze Stochem w składzie uplasowali się na 7. pozycji[ad][295]. W pierwszym zimowym konkursie indywidualnym, również w Kuusamo, zajął 4. pozycję[296]. Następnie wystartował w konkursie na normalnej skoczni w Lillehammer, gdzie zajął 3. miejsce. Tym samym po raz pierwszy w karierze awansował na trzecią pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[297]. Następnego dnia w konkursie na skoczni K-123 odpadł już po pierwszej serii, zajmując 48. pozycję. W tabeli generalnej spadł na 8. lokatę[298][299].

Podczas pierwszego konkursu indywidualnego w Harrachovie, uplasował się na 15. miejscu[300]. Dzięki zdobytym 16 punktom awansował na 7. pozycję w klasyfikacji generalnej, kosztem kontuzjowanego Romana Koudelki. Dzień później odbył się konkurs drużynowy. Polska zajęła w nim 5. miejsce[ae][301]. W niedzielnych zawodach indywidualnych Stoch był 13[302]. 17 grudnia 2011, na pierwszym konkursie w Engelbergu uplasował się na 12. miejscu[303]. W niedzielnych zawodach był drugi[304].

26 grudnia 2011 w Wiśle odbyły się MP. W drugiej serii zawodów Stoch oddał skok na odległość 136 m, czym ustanowił nowy rekord obiektu i zdobył złoty medal[305].

W pierwszym konkursie 60. Turnieju Czterech Skoczni Stoch zajął 23. miejsce, po oddanym w złych warunkach skoku na 107 m[306]. Podczas konkursu w Ga-Pa zajął 4. miejsce[307]. W klasyfikacji generalnej TCS awansował na 9. miejsce z łączną notą 489,1 pkt[308]. Podczas konkursu w Innsbrucku prowadził po pierwszej serii, w którym skoczył na odległość 132,5 m[309]. W drugiej skoczył 108 m i spadł na dziewiąte miejsce[309]. W kończącym Turniej jednoseryjnym konkursie w Bischofshofen był ponownie 9. W całym TCS zajął 8. lokatę[310]. Występy w turnieju nie zmieniły jego pozycji w klasyfikacji łącznej PŚ – nadal był siódmy, z dorobkiem punktowym 364 pkt i stratą 2 pkt do wyprzedzającego go bezpośrednio Freunda[311].

15 stycznia 2012 odbyły się pierwsze dwa konkursy w lotach, otwierające Puchar Świata w lotach narciarskich 2011/2012. W pierwszym z nich, jednoseryjnym, Stoch zajął 6. miejsce, ze stratą 0,7 pkt. do piątego Skletta[312]. Awansował dzięki temu na szóstą pozycję w klasyfikacji generalnej[313]. W drugim konkursie początkowo sklasyfikowano go na 4. pozycji, jednak po dyskwalifikacji Schlierenzauera awansował na miejsce trzecie[314]. Dzięki temu ponownie awansował o jedną pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[315] i przesunął się na 5. lokatę w klasyfikacji lotów[316].

20 stycznia 2012 odbył się pierwszy z dwóch konkursów PŚ w Zakopanem. Po skoku na odległość 125,5 m w pierwszej serii zajmował drugą pozycję. W drugiej zaś skoczył 135 m, co było najdłuższą odległością w konkursie. Tym samym Stoch odniósł czwarte w karierze zwycięstwo, a drugie na Wielkiej Krokwi[317]. W drugim konkursie był siódmy[318]. W klasyfikacji generalnej spadł na szóstą lokatę[319]. W Sapporo stanął dwukrotnie na podium – był trzeci[320], a dzień później – drugi[321]. Dzięki zdobytym w Japonii 140 punktom, powrócił na piątą pozycję w klasyfikacji generalnej, z przewagą 54 punktów nad Freitagiem i stratą 34 do Morgensterna[322].

W pierwszym konkursie w Predazzo uplasował się na 7. miejscu, ze stratą 4,2 pkt. do podium[323]. Następnego dnia zawodów na Trampolino Dal Ben odniósł drugie w sezonie zwycięstwo[324]. Pozwoliło mu to także wyprzedzić w klasyfikacji generalnej Thomasa Morgensterna i przesunąć się na 4. miejsce[325]. Zawody w Willingen zainaugurowały FIS Team Tour 2012. W sobotnim konkursie drużynowym Polska była siódma[af][326]. Dzień później Stoch zajął miejsce piąte[af][327] – była to ostatnia punktowana lokata, której dotąd nigdy nie zdobył[328]. Po odwołaniu konkursu w Klingenthal, kolejne zawody przeprowadzono w Oberstdorfie na skoczni do lotów. Stoch był tam szósty[329]. Dzień później, w konkursie drużynowym, w jedynej serii zdobył najmniej punktów z reprezentantów swojego kraju, a Polska uplasowała się na szóstej pozycji[330]. W klasyfikacji generalnej PŚ pozostał na czwartej lokacie i zmniejszył swoją różnicę do trzeciego zawodnika do 100 punktów[331]. W klasyfikacji lotników spadł na szóste miejsce[332].

Na MŚ w lotach 2012 startował jako jeden z faworytów do medali[333]. 24 lutego, w pierwszej serii konkursowej skakał jako trzydziesty piąty. Przed jego próbą nastąpiła przerwa w oczekiwaniu na poprawę warunków atmosferycznych. Po kilkuminutowym oczekiwaniu oddał skok w złych warunkach. Plasował się na trzydziestej drugiej pozycji, z odległością 152,5 m (najkrótszą w konkursie). Po nim nastąpiła kolejna przerwa w rywalizacji, a ostatecznie podjęta została decyzja o anulowaniu wszystkich dotychczasowych wyników. Jednocześnie w zamian za odwołane serie konkursowe, postanowiono przeprowadzić dodatkową serię dnia następnego[334][335]. W pierwszej serii sobotniego konkursu indywidualnego skoczył 191 m i był 12. W drugiej oddał skok na 211,5 m i finalnie zajął dziesiąte miejsce, ze stratą 54,8 pkt. do zwycięzcy, Roberta Kranjca[336]. W rywalizacji drużyn Polska była 7.[af].

Kolejne pucharowe konkursy rozegrano w Lahti na Salpausselkä K-90. Zawody drużynowe Polacy ukończyli na trzeciej pozycji, tracąc 0,6 punktu do drugich Niemców[ag]. Stoch, który był najlepszy w swojej kadrze, lądował na 92,5 m i 89,5 m[337]. Dzień później nie awansował do drugiej serii (zajął 39. pozycję)[338]. Na zawodach w Trondheim uplasował się na 6. miejscu[339]. Jednocześnie spadł w klasyfikacji Pucharu na 5. pozycję, o 15 punktów za Daikiego Itō[340].

W Oslo Stoch był 11. Przy czwartym miejscu Ito oznaczało to zmniejszenie szans na podium w końcowej klasyfikacji generalnej. Stoch powiększył za to przewagę punktową nad szóstym Morgensternem, który nie zakwalifikował się do drugiej serii[341]. W dniach 16–18 marca rozegrano finał Pucharu Świata na Planicy. W pierwszym konkursie indywidualnym Stoch uplasował się na 9. miejscu[342]. W konkursie drużynowym Polska była piąta[ah][343]. W niedzielnych, jednoseryjnych, zawodach oddał skok na 199 m, co dało mu jedenastą pozycję w konkursie[344].

Sezon 2011/2012 ukończył na piątym miejscu (najlepszym w dotychczasowej karierze) w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata z dorobkiem 1078 punktów, a stratą 247 punktów do zwycięzcy, Andersa Bardala[345]. Stoch w tym sezonie stawał na podium siedmiokrotnie – zwyciężał dwa razy, dwukrotnie był drugi i trzykrotnie trzeci. W klasyfikacji lotów był szósty, co również było jego najlepszym wynikiem. Stracił 162 punkty do najlepszego lotnika sezonu, Roberta Kranjca. Stawał na podium jednego konkursu lotów – był trzeci w Tauplitz.

W dniach 24–25 marca w Zakopanem przeprowadzono dwa konkursy o MP. W rywalizacji drużynowej najlepszy okazał się AZS Zakopane ze Stochem w składzie[346]. Następnego dnia został indywidualnym mistrzem kraju, wyprzedzając drugiego Bartłomieja Kłuska o 34,4 pkt[347].

Stoch z drużyną, z którą stanął na podium PŚ w Zakopanem
Stoch podczas skoku w indywidualnym konkursie PŚ w Zakopanem
Kamil Stoch po zwycięstwie w Val di Fiemme na rękach Dawida Kubackiego i Piotra Żyły
Kamil Stoch ze złotym medalem mistrzostw świata w Val di Fiemme
Stoch podczas konkursu drużynowego na MŚ 2013
Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła i Maciej Kot, brązowa drużyna MŚ 2013

Stoch został powołany do prowadzonej przez Łukasza Kruczka pierwszej grupy kadry A reprezentacji Polski w sezonie 2012/2013[348]. LGP 2012 rozpoczęło się w Wiśle od konkursu drużynowego. Polska zajęła drugie miejsce[ai][349]. Następnego dnia w konkursie indywidualnym Stoch zajął 7. miejsce[350].

W letnich MP 2012 zdobył brązowy medal. Stracił 0,8 pkt do srebrnego medalisty Krzysztofa Bieguna i 21,7 pkt do zwycięzcy, Macieja Kota[351]. Po absencji w kilku konkursach LGP spadł w klasyfikacji tej serii na 41. miejsce[352]. Powrócił do rywalizacji w tym cyklu w Hinzenbach, gdzie był dziewiąty[353]. W klasyfikacji generalnej znalazł się na trzydziestej pozycji[354]. W Klingenthal zajął 11. miejsce[355]. W klasyfikacji generalnej cyklu był ostatecznie 25. z dorobkiem 89 pkt, co było trzecim rezultatem wśród reprezentantów Polski w LGP.

6 października zwyciężył w zawodach o Puchar Solidarności na Wielkiej Krokwi. Pokonał Macieja Kota o 0,1 pkt[356].

Sezon PŚ 2012/2013 rozpoczął w Lillehammer – zajął tam 30. miejsce[357]. W następnym konkursie uplasował się na 36. pozycji[358]. Po zakończeniu pucharowej rywalizacji w Norwegii znajdował się na 40. pozycji w klasyfikacji generalnej[359]. Podczas kwalifikacji do konkursu w Kuusamo po raz pierwszy od stycznia 2010 nie wywalczył awansu do głównego konkursu, zajmując w nich 50. miejsce[360]. W konkursie drużynowym oddał skok na 104,5 m, Polska zajęła ostatnie, 11. miejsce[361]. Wobec słabych wyników na starcie sezonu sztab szkoleniowy podjął decyzję o wysłaniu Stocha do Ramsau, by tam poprawił swoją formę. Nie wziął przez to udziału w pucharowych konkursach na Krasnej Polanie. Tydzień później pojawił się na starcie zawodów PŚ w Engelbergu. Po pierwszej serii Polak był liderem, po skoku na 132,5 m. Jego próba w drugiej kolejce była o 1,5 m dłuższa, jednak Stoch spadł na miejsce drugie, ustępując zwycięzcy, Andreasowi Koflerowi o 0,1 pkt[362]. Następnego dnia na tej samej skoczni był 14.[363]. Po tych zawodach zajmował 18. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[364].

26 grudnia zwyciężył w Konkursie Świątecznym w Wiśle[365].

W pierwszym konkursie 61. Turnieju Czterech Skoczni zajął 13. miejsce ze stratą 44,3 pkt. do zwycięzcy, Andersa Jacobsena[366]. Po tych zawodach spadł o jedną pozycję w generalnej tabeli PŚ[367]. W Ga-Pa w pierwszej serii konkursowej oddał skok na 142 m i plasował się na drugim miejscu. W drugiej serii skoczył 131,5 m i zajął szóste miejsce, wraz z Dmitrijem Wasiljewem[368]. Po konkursie przesunął się na siódme miejsce w klasyfikacji turnieju[369] i na siedemnaste w PŚ[370]. W Innsbrucku po pierwszej serii plasował się na czwartej pozycji. W drugiej oddał skok na 123 m, co przy krótszych próbach wyprzedzających go po pierwszej rundzie Jacobsena i Bardala, dało awans na drugą pozycję, ze stratą 12,8 pkt. do zwycięzcy Schlierenzauera[371]. Po tym konkursie awansował na szóstą pozycję w klasyfikacji Turnieju[372] i na dziesiątą w klasyfikacji PŚ[373]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 4. miejscu – do trzeciego Stefana Krafta stracił 1,1 pkt[374]. Tym samym uplasował się na czwartym miejscu w klasyfikacji końcowej Turnieju Czterech Skoczni, tracąc 2 pkt. do trzeciego Toma Hilde i 73 pkt. do zwycięzcy, Gregora Schlierenzauera. Jego łączna nota wyniosła 1027,2 pkt[375]. Po TCS awansował na ósme miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[376] (przed jego rozpoczęciem był osiemnasty).

W rozgrywanym 9 stycznia konkursie w Wiśle Stoch zajął miejsce siódme[377]. Kolejne zawody PŚ odbywały się w Zakopanem. Najpierw rozegrano konkurs drużynowy. W pierwszej jego serii Stoch, który startował jako ostatni w swoim zespole, oddał skok na 133 m. Reprezentacja Polski prowadziła po pierwszej serii z przewagą 25,7 pkt. nad Słowenią. Przed jego skokiem w drugiej serii Polska plasowała się na miejscu drugim, za zespołem słoweńskim. Stoch skoczył na odległość 130 m, jednak nie wystarczyło to na zwycięstwo w konkursie, a Polska zajęła 2. miejsce[aj][378]. Dzień później odbył się konkurs indywidualny, w którym Stoch zajął 3. miejsce[379]. Po konkursach w Polsce Stoch był klasyfikowany na siódmym miejscu w PŚ, tracąc 455 punktów do lidera, Schlierenzauera[380].

Następne konkursy rozegrano w Sapporo. Stoch w pierwszym konkursie uplasował się na dziewiątym miejscu. W drugim był 5[381]. Awansował też na piąte miejsce w tabeli PŚ[382].

Podczas pierwszych lotów w sezonie, na skoczni Vikersundbakken, zajął piąte miejsce. W drugiej tego konkursu oddał skok na odległość 232,5 m, bijąc swój rekord życiowy i wyrównując rekord Polski należący do Piotra Żyły[383]. W drugim konkursie sklasyfikowany na siódmej pozycji[381]. Po raz kolejny awansował w generalnej klasyfikacji PŚ – zajmował piąte miejsce, ze stratą 460 pkt. do lidera[384], zaś w klasyfikacji lotów był o jedno miejsce niżej, tracąc 79 pkt[385].

Na mamucim obiekcie w Harrachovie rozegrano dwa konkursy jednego dnia. W pierwszym z nich Stoch zajął 9. miejsce[386]. Drugi konkurs składał się tylko z jednej serii, w której Polak był ósmy[387]. W tabeli PŚ w lotach spadł na ósme miejsce[388].

W konkursie drużynowym w Willingen podczas FIS Team Tour Polacy zajęli 5. miejsce[ak][389]. Zawody indywidualne zostały odwołane. Konkurs w Klingenthal Stoch ukończył na 30. miejscu po dyskwalifikacji w drugiej serii[390]. W kończących FIS Team Tour zawodach w Oberstdorfie nie wziął udziału.

Stoch znalazł się w polskim składzie na MŚ 2013 w Val di Fiemme. W pierwszej serii konkursu na skoczni normalnej plasował się na drugiej pozycji (102 m), tracąc 2,8 pkt do lidera, Andersa Bardala. W drugiej osiągnął 97 m, ze słabym lądowaniem i spadł na ósme miejsce[391]. W pierwszej serii konkursu na dużej skoczni oddał najdłuższy skok – 131,5 m. Był liderem po zakończeniu pierwszej kolejki, wyprzedzając drugiego Petera Prevca o 5,1 pkt. W finałowej serii osiągnął 130 m i zdobył złoty medal, mając o 6,1 pkt. więcej od drugiego Prevca, a o 6,7 od trzeciego Jacobsena[392]. Zaraz po zawodach Stoch i Prevc byli zagrożeni dyskwalifikacją za zdjęcie kombinezonów. Przepis ten miał być wprowadzony dzień wcześniej, ostatecznie anonimowy protest został przez sędziów odrzucony[393]. Mistrzem świata został w ten sam dzień, w który dokonał tego Adam Małysz dekadę wcześniej w tym samym miejscu. Stoch wziął udział w konkursie drużynowym na dużej skoczni, w którym zgłoszony był do czwartej grupy zawodników. Przed jego pierwszą próbą Polska klasyfikowana była na piątym miejscu. Oddał on skok na 134 metr i po zakończeniu pierwszej kolejki Polska zajmowała czwarte miejsce, przegrywając o pięć punktów z trzecimi Niemcami. W drugiej startował, na prośbę trenera, z obniżonej o dwie pozycje belki i osiągnął 130 metrów. W pierwotnych wynikach zawodów jego drużyna zajęła czwarte miejsce, jednak po ponownym podliczeniu punktów na prośbę Niemców uplasowali się na miejscu trzecim (błędnie obliczona była nota Andersa Bardala, przez co Norwegia znajdowała się przed Polską). Tym samym Polacy z Kamilem Stochem w składzie zdobyli brązowy medal, przegrywając o 0,8 pkt. z reprezentacją Niemiec[ac][394].

9 marca odbył się konkurs drużynowy PŚ w Lahti, w którym Polska zajęła trzecią pozycję, przegrywając drugie miejsce o 2,6 pkt., a do zwycięskiej reprezentacji Niemiec tracąc 43,3 pkt[al][395]. W konkursie indywidualnym Stoch zajął 5. miejsce – do podium stracił 0,7 pkt.[396] Jego strata w klasyfikacji generalnej do sklasyfikowanego na czwartej pozycji Freunda wzrosła do 112 punktów[397]. W następnym konkursie, w Kuopio, Stoch odniósł zwycięstwo, oddając skoki na 135 m i 129 m. Polak oddał skok o pół metra krótszy od rekordu obiektu. Jego przewaga nad drugim zawodnikiem, Ito, wyniosła 10,9 pkt.[398] Polak utrzymał się na piątym miejscu w klasyfikacji PŚ, zmniejszając stratę do czwartego zawodnika (Jacobsena) do 45 pkt.[399] Trzy dni później w Trondheim wygrał po raz siódmy w karierze. Po pierwszej serii był trzeci, po skoku na odległość 131 m, w drugiej wylądował na 140 m. Jednocześnie było to 50. w historii Pucharu Świata zwycięstwo reprezentanta Polski. Stoch przesunął się także na trzecie miejsce w tabeli PŚ. Kolejne pucharowe zawody, w Oslo, zakończyły się dla Stocha miejscem czwartym[400].

Ostatnią część PŚ rozegrano w Planicy. W piątkowym konkursie indywidualnym Stoch dwukrotnie wylądował na 200. metrze, co dało mu 11. pozycję[401]. W klasyfikacji generalnej jego przewaga nad Freundem zmalała do 27 pkt., a nad Jacobsenem, który doznał poważnego upadku, wzrosła do 43 pkt[402]. Dzień później odbył się konkurs drużynowy. Reprezentacja Polski zajęła czwarte miejsce, ze stratą 3,5 pkt. do trzecich Austriaków[aj][403]. W finałowych zawodach Stoch walczył o trzecią pozycję w klasyfikacji PŚ – w związku z kontuzją Jacobsena, jedynym konkurentem był dla niego Freund. W pierwszej serii Polak oddał skok na 205,5 m i plasował się na czwartej pozycji, mając 0,1 pkt. przewagi nad Niemcem. W drugiej skoczył o półtora metra dalej i finalnie sklasyfikowany został na ósmej pozycji, o jedną wyżej niż Freund[404].

W klasyfikacji PŚ w sezonie 2012/2013 Stoch uplasował się na trzeciej pozycji, najwyższej w dotychczasowej karierze. Zdobył 953 pkt., o 667 pkt. mniej od zdobywcy Kryształowej Kuli – Gregora Schlierenzauera, a 46 pkt. do drugiego Andersa Bardala. Jego przewaga nad czwartym Freundem wyniosła 30 pkt.[405] Wygrał dwa konkursy PŚ, w pięciu stawał na podium, w siedemnastu zajmował miejsce w czołowej dziesiątce. W tabeli PŚ w lotach narciarskich zajął dziewiąte miejsce, zdobywając 198 pkt. Do zdobywcy Małej Kryształowej Kuli, Schlierenzauera, stracił 346 pkt.[406].

Kilka dni później rywalizował jeszcze na dużej skoczni w Wiśle o mistrzostwo Polski. W zawodach zespołowych jego WKS Zakopane uplasował się na 4. miejscu (Stoch nie ustał pierwszego skoku), a nazajutrz samodzielnie zdobył srebrny medal, ustępując o 0,9 pkt. Maciejowi Kotowi[407].

Kamil Stoch pod skocznią w Wiśle w sierpniu 2013

Stoch znalazł się w prowadzonej przez Łukasza Kruczka kadrze A reprezentacji Polski[408]. 20 lipca wziął udział w zawodach o Puchar Prezesa PZN w Wiśle, gdzie zajął piąte miejsce[409].

W otwierających LGP 2013 zawodach w Hinterzarten zajął 8. miejsce[410]. Na skoczni w Wiśle, podczas kolejnej rundy GP, polska reprezentacja wygrała zawody drużynowe[411]. Następnie rozegrano konkurs indywidualny. Stoch zajął 5. miejsce[412]. Awansował na szóstą lokatę w klasyfikacji generalnej[413]. Kolejny konkurs GP, tym razem w Courchevel, ukończył na miejscu czwartym ze stratą 0,3 pkt do podium[414]. W Einsiedeln odniósł zwycięstwo, wyprzedzając drugiego Macieja Kota o 1,4 pkt[415]. Dzięki temu awansował na drugą pozycję w klasyfikacji LGP, ze stratą 113 pkt. do Wellingera[416].

W rozegranych 2 września 2013 letnich MP w Szczyrku zajął czwarte miejsce. Do dwójki srebrnych medalistów stracił pół punktu[417]. Pięć dni później wziął udział w konkursie o Puchar Solidarności na Wielkiej Krokwi (8. miejsce)[418]. W kolejnych krajowych zawodach (o MP) Stoch zajął piątą lokatę[419]. Stoch nie brał udziału w sześciu kolejnych konkursach LGP, które odbywały się w Azji i spadł na ósmą pozycję w klasyfikacji generalnej[420]. W ostatnich międzynarodowych letnich zawodach w 2013 na skoczni w Klingenthal zajął ostatnie, 50. miejsce[421]. W generalnej klasyfikacji znalazł się na dziewiątym miejscu.

Sezon PŚ 2013/2014 rozpoczął się także w Klingenthal. W jednoseryjnym konkursie drużynowym Polska zajęła czwarte miejsce. Drugiego dnia, w konkursie indywidualnym, toczącym się w zmiennych warunkach atmosferycznych Stoch zajął 37. miejsce[422]. W Kuusamo był 10[423]. Po tym konkursie był sklasyfikowany na 19. miejscu w PŚ z dorobkiem 26 punktów[424]. Na normalnej skoczni w Lillehammer reprezentacja Polski zadebiutowała w pucharowym konkursie drużyn mieszanych (dwie zawodniczki i dwaj zawodnicy). Zajęła ona ostatnią, 14. pozycję, a Stoch uzyskał 88,5 m[425]. Dzień później, na tym samym obiekcie, w rywalizacji indywidualnej Stoch zajął 20. miejsce[426]. W ostatnim dniu zawodów rywalizacja odbyła się na obiekcie K–123. Stoch ukończył konkurs na 18. miejscu[427]. W generalnym rankingu PŚ znajdował się na 21. pozycji.

W Titisee-Neustadt stanął po raz pierwszy w sezonie na podium – był drugi[428]. Następnego dnia wygrał konkurs[429]. Za oba występy otrzymał od organizatorów tytuł Man of the Day. W klasyfikacji pucharowej przesunął się na czwartą pozycję[430].

W Engelbergu zajmował siódme miejsce po pierwszej serii. W finałowej rundzie objął prowadzenie po swojej próbie, a ostatecznie został wyprzedzony tylko przez Jana Ziobrę[431]. Była to pierwsza sytuacja od 1980, gdy na dwóch pierwszych miejscach konkursu PŚ znaleźli się reprezentanci Polski. Ponadto Stoch został nowym liderem klasyfikacji generalnej[432]. W drugim konkursie zwyciężył i umocnił się na pozycji lidera PŚ[433].

Następnie Stoch wziął udział w 62. Turniej Czterech Skoczni, gdzie był jednym z głównych faworytów do zwycięstwa[434]. W Oberstdorfie zajął 13. miejsce[435]. W Garmisch uplasował się na siódmym miejscu[436]. W tabeli Turnieju przesunął się na miejsce dziewiąte. W Innsbrucku w jednoseryjnych zawodach zajął najniższy stopień podium oraz awansował w klasyfikacji TCS na 8. miejsce[437]. W ostatnim konkursie Stoch zajął ósmą lokatę w zawodach i siódmą w całym TCS[438].

W następny weekend na skoczni w Tauplitz odbyły się jedyne w tamtym sezonie PŚ zawody w lotach. W sobotnim konkursie Stoch zajął 6. pozycję[439]. W niedzielę był dziewiąty po lotach. Awansował wówczas z zajmowanego po pierwszej rundzie trzynastego miejsca[440]. W tabeli Pucharu Świata w lotach sklasyfikowano go na siódmej pozycji z dorobkiem 69 pkt.[441], natomiast w generalnej klasyfikacji PŚ pozostał na czele stawki zawodników[442].

16 stycznia zajął 2. miejsce w konkursie w Wiśle, przegrywając tylko o 0,9 pkt. z Andreasem Wellingerem[443]. Dwa dni później rozpoczął się PŚ w Zakopanem. W zawodach drużynowych Polska zajęła 4. miejsce[am][444][445]. W konkursie indywidualnym, rozgrywanym w bardzo zmiennych warunkach atmosferycznych, był siedemnasty[446][447]. Zwiększył swoją przewagę nad Schlierenzauerem w klasyfikacji generalnej do 51 pkt.[448] Tego samego dnia ogłoszono nominacje olimpijskie dla polskich skoczków, otrzymał ją m.in. Stoch[449].

Olimpijska reprezentacja Polski nie wystartowała w zawodach PŚ w Sapporo. W tamtejszych konkursach trzeci dotąd w klasyfikacji generalnej Prevc zdobył 180 punktów, a Stoch spadł na drugie miejsce w tabeli. Strata Polaka do nowego lidera wynosiła 91 pkt[450].

W Willingen odbyły się ostatnie konkursy PŚ przed igrzyskami. Stoch odniósł tam dwa zwycięstwa[451][452]. Prevc zajął trzecie miejsce, co pozwoliło Polakowi powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej[453].

Skocznie olimpijskie RusSki Gorki, gdzie Stoch zdobył dwa złote medale

9 lutego odbył się pierwszy z dwóch indywidualnych konkursów olimpijskich. W konkursie Stoch oddał dwa najdłuższe skoki w obu seriach (105,5 m oraz 103,5 m) i wyprzedził drugiego Petera Prevca o 12,7 pkt. Za swój skok Stoch w drugiej rundzie uzyskał dwie noty dwudziestopunktowe. Tym samym zdobył on swój pierwszy olimpijski medal i został drugim, po Wojciechu Fortunie, Polakiem, który został mistrzem olimpijskim w skokach narciarskich. Jego nota – 278 pkt. – jest najwyższą w historii olimpijskich zawodów na skoczni normalnej. Dzień później w Parku Olimpijskim w Soczi z rąk Ireny Szewińskiej odebrał złoty medal[454].

12 lutego na drugim treningu na dużej skoczni Stoch upadł, w wyniku czego doznał stłuczenia i skręcenia stawu łokciowego[455]. 15 lutego, podczas drugiego konkursu indywidualnego na dużej skoczni na Krasnej Polanie, zdobył swój drugi złoty medal olimpijski. Osiągnął wówczas 139 m i 132,5 m. Srebro przypadło Japończykowi Noriakiemu Kasaiemu (przegrał ze Stochem o 1,3 pkt.), a brąz zdobył Peter Prevc. Tym samym Stoch został pierwszym polskim sportowcem w historii, który zdobył dwa złote medale na jednych zimowych igrzyskach olimpijskich i czwartym, wliczając igrzyska letnie[an]. Został też trzecim w historii skoczkiem narciarskim, który zdobył na jednych igrzyskach dwa złote medale w konkursach indywidualnych – poprzednio dokonali tego Matti Nykänen i dwukrotnie Simon Ammann.Złoty medal Stocha na dużej skoczni był 70. złotym medalem w historii startów Polaków na igrzyskach olimpijskich.

17 lutego wystąpił jeszcze w konkursie drużynowym. Polska zajęła czwarte, najwyższe w historii olimpijskiej rywalizacji, miejsce. Stoch skoczył 130,5 m oraz 135 m, co dało mu trzecią najwyższą notę w stawce[456].

Skoczkowie do rywalizacji w PŚ powrócili 26 lutego, kiedy to zorganizowano konkurs na skoczni Lugnet w Falun. Dzień wcześniej, podczas sesji kwalifikacyjnej Stoch osiągnął 129,5 m i został nowym rekordzistą zmodernizowanej skoczni[457]. W konkursie ustanowił kolejny rekord obiektu – 134,5 m (poprawiony jeszcze w tych samych zawodach przez zwycięzcę, Severina Freunda) i zajął 4. miejsce. Liderem klasyfikacji generalnej został Peter Prevc, który w tym konkursie był drugi. Dwa dni później skoczkowie przenieśli się do Finlandii, gdzie na skoczni Salpausselkä w Lahti przeprowadzono konkurs indywidualny. Stoch był tam trzeci, a Prevc – czwarty ze stratą 0,2 pkt., dzięki czemu różnica w klasyfikacji generalnej pomiędzy nimi zmniejszyła się do 7 pkt.[458]. Następnego dnia, w sobotnim konkursie drużynowym reprezentacja Polski ze Stochem w składzie zajęła 7. miejsce. W niedzielnych zawodach indywidualnych, po pierwszej serii Stoch plasował się na drugim miejscu. W drugiej osiągnął odległość 134,5 m, o metr krótszą niż rekord obiektu i wygrał konkurs[459]. Powrócił na pozycję lidera PŚ, z przewagą 53 punktów nad Prevcem[460]. Dwa dni później w Kuopio Stoch znów wygrał[461]. Prevc był czwarty, co pozwoliło Stochowi powiększyć nad nim przewagę w klasyfikacji Pucharu do 103 punktów[462].

7 marca odbyły się zawody PŚ w Trondheim. Stoch zajął w nich 9. miejsce. Peter Prevc odpadł po pierwszej serii i nie zdobył punktów[463]. Dwa dni później rozegrany został konkurs w Oslo, gdzie Stoch był trzeci[464][465]. Po konkursach w Norwegii przewaga Stocha nad wiceliderem klasyfikacji generalnej zwiększyła się do 168 pkt[466].

13 marca rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2014 w Harrachovie. W pierwszej serii konkursowej osiągnął 186 m i zajmował szóste miejsce, tracąc 23,1 pkt. do lidera, Prevca. W drugiej rundzie uzyskał 190 m i awansował na piąte miejsce, a jego strata do lidera (którym został Freund) wzrosła do 27,2 pkt. Do podium tracił 11,8 pkt[467]. Kolejne dwie serie zostały odwołane, w związku z czym Stoch był ostatecznie piąty[468], poprawiając swój najlepszy wynik sprzed dwóch lat. Znalazł się również w składzie na konkurs drużynowy, który jednak się nie odbył[469].

21 marca odbył się konkurs indywidualny na Bloudkovej velikance w Planicy. Stoch ukończył zawody na 4. pozycji, tracąc 5,2 pkt. do zwycięzcy, Freunda. Tym samym zapewnił sobie zdobycie pierwszej w karierze Kryształowej Kuli[470]. Następnego dnia odbył się ostatni w sezonie konkurs drużynowy. Polacy zajęli 2. miejsce – wyprzedzili Norwegów o 0,3 pkt., a do zwycięskich Austriaków stracili 38 pkt[ao][471]. 23 marca odbył się ostatni konkurs indywidualny w sezonie. Po pierwszej serii Stoch ze skokiem na 139 m prowadził w konkursie z przewagą 0,9 pkt. nad Andersem Bardalem. W finale oddał skok na odległość 136 m, co spowodowało jego spadek na czwarte miejsce, ze stratą 0,1 pkt. do trzeciego w konkursie Bardala. Zawody wygrał Prevc[472].

Stoch w sezonie 2013/14 zdobył łącznie 1420 pucharowych punktów, o 108 pkt. więcej niż drugi Peter Prevc i 117 pkt. więcej od trzeciego Severina Freunda. Wygrał 6 konkursów, a 12 razy stanął na podium. Jako drugi polski skoczek – po Adamie Małyszu – i trzeci polski sportowiec (po Małyszu i Justynie Kowalczyk) wywalczył PŚ FIS. Kryształową Kulę za zwycięstwo w PŚ zawodnik odebrał z rąk prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego Andrzeja Kraśnickiego[473].

Stoch w Einsiedeln
Stoch w Einsiedeln

W sezonie 2014/2015 został powołany do kadry A, prowadzonej przez Łukasza Kruczka[474]. 19 lipca podczas LMP 2014 w Wiśle Stoch został drugi raz w karierze indywidualnym letnim mistrzem kraju[475]. W konkursie zespołów zdobył brązowy medal[ap][476].

Pierwszą częścią LGP 2014 był konkurs w Wiśle. W kwalifikacjach do konkursu indywidualnego zajął 47. miejsce. Zgodnie z nowymi regułami wynik ten liczył się do ostatecznej klasyfikacji konkursu[477]. W pierwszej serii był ósmy i nie awansował do finałowej rundy, jednak zdobył punkty za 26. miejsce[478]. Dzień wcześniej w konkursie drużyn Polska odniosła zwycięstwo, a Stoch uzyskał najlepszy indywidualnie rezultat[ac][479]. Następnie rozegrano w Szczyrku Memoriał Olimpijczyków, w którym Stoch zajął 20. miejsce[480].

W konkursie LGP w Einsiedeln zajął ostatecznie piątą lokatę[481]. Awansował na dziewiąte miejsce w klasyfikacji łącznej cyklu, tracąc 110 pkt. do prowadzącego Piotra Żyły[482]. W konkursie LGP w Courchevel stanął na najniższym stopniu podium[483]. Dzięki temu awansował na szóste miejsce w klasyfikacji generalnej[484]. W wyniku absencji w czterech konkursach rozgrywanych w Azji, Stoch spadł na piętnaste miejsce w tabeli łącznej cyklu[485]. 28 września wziął udział w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni w Hinzenbach, rozgrywanym według klasycznych zasad. Zajął 11. pozycję[486]. Przesunął się dzięki temu na 14. miejsce w klasyfikacji generalnej[487]. W kończącym sezon LGP konkursie w Klingenthal osiągnął 36. miejsce i ostatecznie zajął 16. lokatę w klasyfikacji łącznej cyklu, z dorobkiem 136 punktów[15]. 11 października odbyły się letnie MP na skoczni normalnej w Szczyrku. Stoch zdobył srebrny medal. Przegrał o 5 pkt. z Piotrem Żyłą[488].

Podczas treningu przed pierwszymi zawodami o PŚ w Klingenthal Stoch doznał kontuzji kostki i z tego powodu nie wystartował w konkursie drużynowym, a dzień później w indywidualnym[489]. Diagnoza wykazała, że staw skokowy był blokowany przez narośl chrzęstno-kostną, która tworzyła się w jego stopie od dłuższego czasu. 4 grudnia Stoch przeszedł dwugodzinną operację w Nowym Targu, po której przystąpił do rehabilitacji (m.in. w sanatorium w Busku Zdroju). Z tego powodu nie wystartował w dziewięciu konkursach indywidualnych PŚ[490]. 24 grudnia, po opuszczeniu rozgrywanych dzień wcześniej MP, oddał pierwsze treningowe skoki po kontuzji i został dokooptowany do składu reprezentacji Polski na 63. Turniej Czterech Skoczni[491].

W Oberstdorfie zajął 4. pozycję. Do pierwszego lidera TCS tracił 17 pkt[492]. W klasyfikacji generalnej PŚ pojawił się na 30. miejscu[493]. W Ga-Pa był piętnasty[494]. W klasyfikacji turnieju spadł na dziesiątą lokatę[495]. W Innsbrucku zajął 7. pozycję[496]. Zawody w Bischofshofen ukończył na 15. miejscu. W klasyfikacji generalnej Turnieju uplasował się ostatecznie na dziesiątym miejscu[497], natomiast w tabeli łącznej PŚ sklasyfikowany był na 24. pozycji ze 118 zdobytymi punktami[498].

Następnymi konkursami w kalendarzu PŚ były loty na przebudowanej skoczni Kulm, jednak sztab trenerski podjął decyzję, aby Stoch i reszta kadry narodowej pozostali w kraju, by przygotowywać się na zawody PŚ w Wiśle i Zakopanem[499].

W trakcie kwalifikacji do Konkursu w Wiśle Stoch uzyskał 139,5 m, o pół metra więcej od ówczesnego rekordu skoczni, jednak podparł swój skok[500]. W jednoseryjnym konkursie głównym uplasował się na 15. miejscu[501]. 17 stycznia odbył się konkurs drużynowy na Wielkiej Krokwi. Polska zajęła 5. miejsce[aq][502]. Następnego dnia w Zakopanem odbyły się kwalifikacje i konkurs indywidualny. Stoch zwyciężył w tych obu tych rywalizacjach. Tym samym wygrał swój trzeci zakopiański konkurs PŚ w karierze[503][504]. Po dwóch powyższych konkursach awansował z 24. na 16. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ, posiadając 234 punkty. Wyprzedzając Piotra Żyłę, został najwyżej sklasyfikowanym reprezentantem Polski[505].

Wobec sytuacji Stocha w klasyfikacji generalnej PŚ zdecydowano, że pojedzie on na konkursy do Sapporo. W pierwszym konkursie Polak zajął 7. miejsce[506]. W kolejnym konkursie prowadził po pierwszej serii dzięki o skokowi na odległość 140 m. Tym samym wyrównał też rekord skoczni należący do Roara Ljøkelsøya (z 2005) i Austriaka Andreasa Koflera (z 2014). W drugiej serii osiągnął odległość 125,5 m i ostatecznie zajął 2. miejsce. Po występach w Sapporo Stoch awansował na 12. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ[507].

W konkursie w Willingen skoczył 147,5 m i prowadził w zawodach. W finałowej serii Stoch skoczył 142,5 m, co dało mu zwycięstwo i 14,6 pkt. przewagi nad drugim w konkursie Petrem Prevcem[508]. Było to piętnaste w karierze zwycięstwo Stocha w PŚ[15]. Następnego dnia odbył się konkurs drużynowy. Polacy zajęli w nim ostatnie miejsce z powodu dyskwalifikacji Stocha za nieprzepisowy kombinezon[509]. W drugim z konkursów indywidualnych Stoch był siódmy[510]. Po niemieckich zawodach Stoch przesunął się o kolejne miejsce w tabeli łącznej PŚ – był jedenasty, z dorobkiem punktowym 486 pkt. i stratą 28 pkt. do zamykającego czołową dziesiątkę Richarda Freitaga[511]. W zawodach w Titisee-Neustadt zajął 4. miejsce w pierwszym konkursie[512]. Dzień później był drugi[513]. W klasyfikacji generalnej PŚ Polak miał na swoim koncie 616 pkt. i zajmował w niej ósme miejsce. Zdobytymi w Neustadt punktami wyprzedził w niej Freitaga, Schlierenzauera i Ammanna[514].

Stoch nie wziął udziału w konkursach w Vikersundzie[515]. Mimo absencji w tych zawodach Stoch utrzymał ósme miejsce w tabeli łącznej PŚ.

Na MŚ 2015 w Falun po pierwszej serii konkursu na skoczni normalnej był klasyfikowany na 16. miejscu, po skoku na odległość 90 m. W drugiej serii skoczył o metr bliżej i ostatecznie zakończył rywalizację na 17. pozycji[516]. W pierwszej serii zawodów na dużej skoczni oddał skok na odległość 125 m, co dało mu 12. lokatę, w drugiej zaś skoczył o pół metra krócej i utrzymał zajmowaną pozycję[517]. W konkursie drużynowym Polacy startowali w składzie: Piotr Żyła, Klemens Murańka, Jan Ziobro i Kamil Stoch. Po trzeciej grupie znajdowali się oni na piątej pozycji. Skok na 129,5 m w wykonaniu Stocha pozwolił im na awans na czwartą pozycję, ze stratą 2,6 pkt. do trzecich Austriaków. Po trzech skokach w drugiej serii drużyna plasowała się na drugim miejscu, tracąc ponad 30 punktów do Norwegów, a ich przewaga nad trzecią Austrią wynosiła jedynie 0,8 pkt. W ostatniej grupie Gregor Schlierenzauer uzyskał 129 m. Stoch wylądował trzy metry bliżej, starając się uzyskać jak najdłuższą odległość i w konsekwencji tracąc na notach sędziowskich[518]. Polacy zdobyli ostatecznie brązowy medal, powtarzając swe osiągnięcie sprzed 2 lat, a sam konkurs kończąc z łączną notą 848,1 pkt[519].

Kolejne konkursy PŚ zorganizowano w Lahti. Na skoczni Salpausselkä odbyły się dwa konkursy: drużynowy i indywidualny. W Polska zajęła czwarte miejsce z wynikiem 1019,4 pkt.[520] W konkursie indywidualnym Stoch zajął 45. miejsce i nie awansował po raz jedyny w sezonie do drugiej serii[521]. Z powodu znacznego osłabienia organizmu, spowodowanego infekcją wirusową Stoch nie wystartował w konkursie w Kuopio[522]. Podczas zawodów w Trondheim Polak był już w na tyle dobrym stanie, by wystartować. Stoch zajął tam 12. miejsce[523]. Kolejnymi zawodami w kalendarzu były konkursy na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Stoch zajął 5. miejsce[524]. Następnego dnia stanął na najniższym stopniu podium (razem z Petrem Prevcem)[525].

Ostatnie pucharowe zawody odbyły się w Planicy na przebudowanej mamuciej Letalnicy. W pierwszym konkursie zajął 8. miejsce[526]. Następnego dnia, w serii próbnej przed konkursem drużynowym skoczył 238 m, bijąc o 5,5 m poprzedni rekord Polski, który należał do niego i Piotra Żyły. Same zawody z powodu silnego wiatru zostały skrócone do jednej serii. W niej Polak oddał skok na odległość 218 m, co dało mu najwyższą notę w drużynie (210,8 pkt.) Polacy zajęli 4. miejsce[527]. W ostatnim konkursie sezonu Stoch był piąty[528].

W końcowej klasyfikacji PŚ zajął dziewiąte miejsce. Wystąpił w osiemnastu konkursach i zgromadził 820 punktów. Do zwycięzcy, Severina Freunda, stracił 909 punktów. W całym sezonie stanął na podium pięć razy (dwa zwycięstwa, dwa drugie miejsca i jedno trzecie)[529]. W klasyfikacji PŚ w lotach uplasował się na szesnastej pozycji, startując w dwóch z pięciu rozegranych konkursów i zebrał 268 punktów[530].

24 marca odbył się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem konkurs indywidualny MP. W drugiej serii Stoch osiągnął odległość 141,5 m – o metr dalej od oficjalnego rekordu obiektu Simona Ammanna – i ostatecznie zdobył swój szósty indywidualny tytuł mistrza Polski[531].

Stoch w Hinzenbach, wrzesień 2015

W sezonie 2015/2016 Stoch znalazł się ponownie w kadrze A reprezentacji Polski, po raz ostatni prowadzonej przez Łukasza Kruczka[532].

17 lipca wziął udział Memoriale Olimpijczyków rozegranym. Uplasował się w nim na osiemnastej pozycji[533]. Dzień później zajął czwarte miejsce w konkursie LMP 2015 w Wiśle[534]. Do międzynarodowej rywalizacji powrócił 31 lipca podczas otwierających LGP 2015 zawodów w Wiśle. W konkursie drużynowym reprezentacja Polski prowadziła po każdej grupie i wygrała z przewagą 42 pkt nad drużyną niemiecką[ar][535]. Dzień później w konkursie indywidualnym Stoch zajął 5. miejsce[536][15]. W Hinterzarten reprezentacja Polski zajęła w konkursie drużynowym 2. miejsce[537]. W konkursie indywidualnym nie punktował, plasując się na 38. miejscu[15] i spadł na jedenastą pozycję w klasyfikacji generalnej[538]. W konkursie w Courchevel był dziewiąty[539], i na tę samą pozycję awansował w klasyfikacji łącznej cyklu[540]. Dzień później w Einsiedeln zajął 3. miejsce[541]. Pozwoliło mu to na awans o jedną lokatę w klasyfikacji LGP[542].

Dwa tygodnie później rozegrano zawody LGP w Hakubie, w których reprezentacja Polski nie wzięła udziału. Stoch spadł na dziesiąte miejsce w klasyfikacji generalnej[543]. Powrócił do rywalizacji podczas zawodów w Czajkowskim, gdzie zajął 8. miejsce na normalnej skoczni[544]. Dzień później na dużym obiekcie zajął 10. miejsce[545]. Uzyskał wówczas 116,5 m i 130 m[546]. Po tej rundzie Grand Prix awansował na siódme miejsce w klasyfikacji łącznej cyklu, będąc trzecim spośród Polaków[547]. W Ałmaty Polacy jednak nie startowali i po konkursach w Kazachstanie powrócił na dziesiątą lokatę[548]. W zamykającym sezon letni konkursie w Hinzenbach zajął szóste miejsce[549].

Zdobyte w LGP 232 punkty dały Stochowi dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu. Do zwycięzcy cyklu, Kento Sakuyamy stracił 280 pkt[550].

Rywalizację w PŚ 2015/2016 rozpoczął konkurs drużynowy w Klingenthal. Polacy zajęli 6. miejsce[as][551]. Dzień później w rywalizacji indywidualnej Stoch zajął 13. miejsce[552]. W Lillehammer w jednoseryjnych zawodach zajął 15. miejsce[553]. Następnego dnia zajął 47. miejsce po skoku na 87,5 m. Po norweskich zawodach plasował się na 20. miejscu w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 36 pkt.[554].

W przeciągu sezonu zimowego tylko trzykrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów PŚ]. Najwyższe, szóste miejsce zajął w Niżnym Tagile. Ostatecznie zajął 22. miejsce w klasyfikacji generalnej, najgorsze od sezonu 2009/2010. Zdobył brązowy medal w konkursie MP 2016. Nie zakwalifikował się do konkursu indywidualnego mistrzostw świata w lotach. W konkursie drużynowym był piąty[555].

W sezonie 2016/2017 Stoch został powołany do kadry narodowej A, której prowadzenie objął Stefan Horngacher[556].

16 lipca, w otwierającym rywalizację w LGP 2016 konkursie w Courchevel Stoch zajął drugie miejsce[557]. To podium było pierwszym w zawodach najwyższej rangi od 15 sierpnia 2015[558]. Sześć dni później rozegrano konkurs drużynowy w Wiśle, gdzie Polacy uplasowali się na szóstej pozycji[at][559]. W rywalizacji indywidualnej uplasował się na dziesiątym miejscu[560]. Pozwoliło mu to zachować drugie miejsce w klasyfikacji generalnej[561]. Następna runda odbywała się pod koniec miesiąca na normalnej skoczni w Hinterzarten. W konkursie uzyskał 9. miejsce[15], a w klasyfikacji generalnej spadł na czwarte miejsce[562]. 6 sierpnia odbył się konkurs w Courchevel, gdzie Stoch zajął 2. miejsce[563]. Powrócił na drugą lokatę w klasyfikacji łącznej[564] (z której stopniowo spadał na siódmą w wyniku absencji podczas zawodów w Azji[565]). 1 października odbył się konkurs w Hinzenbach. Stoch uplasował się na trzynastej pozycji[15]. Dzień później odbyły się zawody finałowe w Klingenthal. Stoch był tam drugi[566]. Ten rezultat pozwolił mu na zajęcie trzeciej lokaty w klasyfikacji generalnej cyklu – wyprzedził o 11 pkt Stefana Krafta, a do triumfatora (Kota) stracił 265 pkt[567]. Było to trzecie podium Stocha w klasyfikacji łącznej tego cyklu.

Sezon PŚ 2016/2017 rozpoczęły konkursy w Kuusamo. W odbywającym się 25 listopada pierwszym konkursie sezonu uzyskał 137 m, po czym upadł[568]. Dzięki osiągnięciu odpowiedniej odległości znalazł się jednak na liście startowej finałowej serii. Uzyskał w niej 136 m, co pozwoliło mu na zdobycie punktów i zajęcie 26. miejsca[568]. Dzień później zajął 22. miejsce

Na przełomie 2016 i 2017 wystartował w 65. Turnieju Czterech Skoczni. W pierwszym konkursie, który odbył się 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie, Stoch zajął 2. miejsce, przegrywając jedynie z Austriakiem Stefanem Kraftem[569]. W zawodach w Garmisch-Partenkirchen, Polak ponownie był 2., tym razem ustępując Norwegowi Danielowi-André Tandemu, jednakże objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju[570]. 4 stycznia 2017 w Innsbrucku, w rozgrywanym w niekorzystnych warunkach atmosferycznych konkursie, odbyła się tylko jedna seria zawodów. Stoch zajął 4. miejsce, a zwycięzcą ponownie został Tande, który odebrał reprezentantowi Polski prowadzenie w klasyfikacji generalnej TCS[571]. 6 stycznia w Bischofshofen rozegrano ostatnie zawody turnieju. Po pierwszej serii Stoch zajmował drugie miejsce, a Tande był trzeci. W drugiej serii Norweg osiągnął 117 m i stracił szansę na zwycięstwo. Stoch uzyskał 138,5 m, co dało mu wygraną w konkursie i całym turnieju[572].

Stoch po wygraniu Raw Air 2018

Sezon rozpoczął od 2. miejsca w konkursie drużynowym, który odbył się w Wiśle[573]. Takie samo miejsce zajął także w pierwszym konkursie indywidualnym. Na przełomie 2017 i 2018 roku wystartował w Turnieju Czterech Skoczni i wygrywając wszystkie 4 konkursy został drugim (po Svenie Hannawaldzie) zawodnikiem w historii skoków narciarskich któremu to się udało. Jest też jedynym zawodnikiem, który dokonał tego broniąc tytułu zwycięzcy TCS i jednym z trzech zawodników, obok Hannawalda i Helmuta Recknagela, mającym pięć zwycięstw w konkursach TCS z rzędu. Dzięki wygranym we wszystkich czterech konkursach turnieju Stoch wysunął się na prowadzenie także w ogólnej indywidualnej klasyfikacji PŚ.

13 stycznia podczas zawodów w lotach narciarskich na skoczni Kulm w Tauplitz zajął 21. miejsce[574][575]. 20 stycznia podczas MŚ w lotach narciarskich wywalczył srebrny medal, ulegając jedynie Danielowi-André Tande[576], w rywalizacji drużynowej wywalczył brązowy medal[577].

2–4 lutego w ramach Pucharu Świata odbył się turniej Willingen Five, rozgrywany w Willingen. Stoch wygrał jego premierową edycję, zdobywając najwięcej punktów we wszystkich pięciu punktowanych seriach[578]. Polak w klasyfikacji generalnej wyprzedził Johanna André Forfanga, natomiast w samym konkursie zaliczanym do PŚ uplasował się tuż za Norwegiem. Za zwycięstwo w Willingen Five Kamil Stoch otrzymał nagrodę 25 tys. euro[579].

18 marca triumfował w cyklu Raw Air[580] podczas konkursu na skoczni Vikersundbakken, z przewagą 37 punktów nad drugim Robertem Johanssonem[580]. Przewagę w turnieju Stoch zdobył na skoczniach: Holmenkollbakken w Oslo, gdzie drużynowo Polacy zajęli 2. miejsce[581], a w konkursie indywidualnym Stoch był szósty[582], oraz na skoczniach Lysgårdsbakken[583] w Lillehammer i Granåsen w Trondheim[584] gdzie był najlepszy. Na obiekcie Vikersundbakken w konkursie drużynowym Polacy uplasowali się na 2. pozycji[585], a Stoch indywidualnie zajął 6. miejsce i zapewnił sobie triumf w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[580].

Sezon PŚ 2019/2020 zaczął od 3. miejsca w konkursie drużynowym, który 23 listopada odbył się w Wiśle. Reprezentację Polski wyprzedzili skoczkowie z Austrii i Norwegii[586]. Dzień później Stoch zajął 3. miejsce w konkursie indywidualnym.

W rozegranym tydzień później konkursie w Ruce zajął 16 miejsce. Drugi konkurs z powodu zbyt silnego wiatru nie odbył się. W Niżnym Tagile był odpowiednio 9. i 15. W konkursie w Klingenthal, rozegranym 15 grudnia, Stoch zajął 10. miejsce. W ostatnich przedświątecznych konkursach, rozgrywanych w Engelbergu pierwsze zawody wygrał. W drugim konkursie, rozgrywanym w loteryjnych warunkach, uplasował się na 9. miejscu.

W 68. Turnieju Czterech Skoczni we wszystkich zawodach zajmował miejsca w drugiej dziesiątce i ostatecznie zajął 13. miejsce. Niedługo później, po trzech latach ponownie zwyciężył w PŚ w Zakopanem, stając na podium razem z innym reprezentantem Polski, Dawidem Kubackim.

Zwyciężył w turnieju Raw Air 2020 z przewagą 7,4 punktu nad drugim Ryōyū Kobayashim, co było jego drugim zwycięstwem w tym cyklu. Stanął na podium jednak tylko w ostatnim konkursie przedwcześnie zakończonego z powodu pandemii COVID-19 cyklu – w Lillehammer, który zwyciężył. Uzyskał jedynie część planowanej nagrody 60 tys. euro ze względu na skrócenie zawodów – 33 750 euro[587]. Były to zarazem ostatnie zawody sezonu PŚ, w którym to Stoch zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w Memoriale Olimpijczyków w Szczyrku[588]. W ramach LGP 2020 z powodu pandemii COVID-19 rozegrano tylko zawody w Wiśle. W prologu rozegranym z powodu zbyt niskiej liczby uczestników jako substytut kwalifikacji, a zarazem będącym konkursem o Puchar TVP Sport, Stoch zwyciężył[589].

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

2006 Turyn/Pragelato 16. miejsce (K-95), 26. miejsce (K-125)
2010Vancouver/Whistler 27. miejsce (K-95), 14. miejsce (K-125)
2014 Soczi/Krasnaja Polana złoty medal (K-95), złoty medal (K-125)
2018 Pjongczang 4. miejsce (K-98), złoty medal (K-125)
2006 Turyn/Pragelato 5. miejsce[o]
2010 Vancouver/Whistler 6. miejsce[s]
2014 Soczi/Krasnaja Polana 4. miejsce[au]
2018 Pjongczang brązowy medal[av]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
16. 12 lutego 2006 Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 ind. 100,0 m 98,5 m 247,0 pkt 19,5 pkt Lars Bystøl
26. 18 lutego K-125 HS-140 ind. 116,5 m 121,0 m 200,0 pkt 76,9 pkt Thomas Morgenstern
5. 20 lutego druż.[o] 122,0 m 124,5 m 894,4 pkt (220,7 pkt) 89,6 pkt Austria
27. 13 lutego 2010 Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-106 ind. 98,5 m 95,5 m 232,0 pkt 44,5 pkt Simon Ammann
14. 20 lutego K-125 HS-140 ind. 126,0 m 123,5 m 224,1 pkt 59,5 pkt Simon Ammann
6. 22 lutego druż.[s] 126,5 m 134,5 m 996,7 pkt (248,8 pkt) 111,2 pkt Austria
1. 9 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 ind. 105,5 m 103,5 m 278,0 pkt
1. 15 lutego K-125 HS-140 ind. 139,0 m 132,5 m 278,7 pkt
4. 17 lutego druż.[au] 130,5 m 135,0 m 1011,8 pkt (269,0 pkt) 29,3 pkt Niemcy
4. 10 lutego 2018 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 ind. 106,5 m 105,5 m 249,3 pkt 10,0 pkt Andreas Wellinger
1. 17 lutego K-125 HS-142 ind. 135,0 m 136,5 m 285,7 pkt
3. 19 lutego druż.[av] 139,0 m 134,5 m 1072,4 pkt (277,5 pkt) 26,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

2005 Oberstdorf nie zakwalifikował się (K-90), 37. miejsce (K-120)
2007 Sapporo 13. miejsce (K-120), 11. miejsce (K-90)
2009 Liberec 4. miejsce (K-90), 24. miejsce (K-120)
2011 Oslo 6. miejsce (K-95), 19. miejsce (K-120)
2013 Val di Fiemme/Predazzo 8. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2015 Falun 17. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-120)
2017 Lahti 4. miejsce (K-90), 7. miejsce (K-116)
2019 Seefeld/Innsbruck 5. miejsce (K-120), srebrny medal (K-99)
2005 Oberstdorf 6. miejsce (K-95)[l], 9.miejsce (K-120)[m]
2007 Sapporo 5. miejsce[q]
2009 Liberec 4. miejsce[s]
2011 Oslo 4. miejsce (K-95)[r], 5. miejsce (K-120)[r]
2013 Val di Fiemme/Predazzo brązowy medal (K-120)[ac]
2015 Falun brązowy medal (K-120)[aw]
2017 Lahti złoty medal (K-116)[ax]
2019 Seefeld/Innsbruck 4. miejsce (K-120)[ay], 6. miejsce (drużyna mieszana/K-99)[az]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
NQ 18 lutego 2005 Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 ind. 86,5 m 105,0 pkt NQ
6. 20 lutego druż.[l] 86,5 m 82,0 m 859,0 pkt (202,0 pkt) 111,5 pkt Austria
37. 25 lutego K-120 HS-137 ind. 117,5 m 108,5 pkt 204,7 pkt Janne Ahonen
9. 26 lutego druż.[m] 117,0 m 449,7 pkt (108,1 pkt) 687,6 pkt Austria
13. 24 lutego 2007 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 ind. 117,5 m 121,0 m 221,3 pkt 44,8 pkt Simon Ammann
5. 25 lutego druż.[q] 129,0 m 120,0 m 857,2 pkt (241,7 pkt) 143,0 pkt Austria
11. 3 marca Miyanomori K-90 HS-98 ind. 92,5 m 93,0 m 238,5 pkt 38,5 pkt Adam Małysz
4. 21 lutego 2009 Liberec Ještěd K-90 HS-100 ind. 99,5 m 100,5 m 270,0 pkt 12,0 pkt Wolfgang Loitzl
24. 27 lutego K-120 HS-134 ind. 119,5 m [ba] 113,6 pkt 27,7 pkt Andreas Küttel
4. 28 lutego druż.[s] 122,0 m 126,0 m 972,1 pkt (246,2 pkt) 62,2 pkt Austria
6. 26 lutego 2011 Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 ind. 94,0 m 101,0 m 240,5 pkt 28,7 pkt Thomas Morgenstern
4. 27 lutego druż.[r] 101,0 m 102,5 m 953,0 pkt (247,3 pkt) 72,5 pkt Austria
19. 3 marca Holmenkollbakken K-120 HS-134 ind. 131,0 m 124,5 m[bb] 235,7 pkt 41,8 pkt Gregor Schlierenzauer
5. 5 marca druż.[r] 113,5 m [ba] 435,6 pkt (100,6 pkt) 64,4 pkt Austria
8. 23 lutego 2013 Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 ind. 102,0 m 97,0 m 237,4 pkt 15,2 pkt Anders Bardal
1. 28 lutego K-120 HS-134 ind. 131,5 m 130,0 m 295,8 pkt
3. 2 marca druż.[ac] 134,0 m 130,0 m 1121,0 pkt (301,9 pkt) 14,9 pkt Austria
17. 21 lutego 2015 Falun Lugnet K-90 HS-100 ind. 90,0 m 89,0 m 220,2 pkt 32,5 pkt Rune Velta
12. 26 lutego K-120 HS-134 ind. 125,0 m 124,5 m 225,0 pkt 43,7 pkt Severin Freund
3. 28 lutego druż.[aw] 129,5 m 126,0 m 848,1 pkt (227,0 pkt) 24,5 pkt Norwegia
4. 25 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 ind. 96,5 m 99,0 m 262,5 pkt 8,3 pkt Stefan Kraft
7. 2 marca K-116 HS-130 ind. 127,5 m 124,5 m 264,8 pkt 14,5 pkt Stefan Kraft
1. 4 marca druż.[ax] 130,5 m 124,5 m 1104,2 pkt (288,8 pkt)
5. 23 lutego 2019 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 ind. 128,5 m 129,5 m 259,4 pkt 20,0 pkt Markus Eisenbichler
4. 24 lutego druż.[ay] 125,0 m 122,5 m 909,1 pkt (246,3 pkt) 78,4 pkt Niemcy
2. 1 marca Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 ind. 91,5 m 101,5 m 215,5 pkt 2,8 pkt Dawid Kubacki
6. 2 marca druż. mix.[az] 100,0 m 105,5 m 914,9 pkt (253,2 pkt) 97,3 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf 35. miejsce
2008 Oberstdorf 34. miejsce
2010 Planica 16. miejsce
2012 Vikersund 10. miejsce
2014 Harrachov 5. miejsce
2016 Tauplitz/Bad Mitterndorf nie zakwalifikował się
2018 Oberstdorf srebrny medal
2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf 9. miejsce[n]
2008 Oberstdorf 10. miejsce[r]
2010 Planica 4. miejsce[s]
2012 Vikersund 7. miejsce[af]
2016 Tauplitz/Bad Mitterndorf 5. miejsce[bc]
2018 Oberstdorf brązowy medal[ay]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
35. 13–14 stycznia 2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 ind. 152,0 m 129,9 pkt 658,1 pkt Roar Ljøkelsøy
9. 15 stycznia druż[n] 137,5 m 453,7 pkt (105,0 pkt) 1044,2 pkt Norwegia
34. 22–23 lutego 2008 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 ind. 174,0 m 158,3 pkt 695,1 pkt G. Schlierenzauer
10. 24 lutego druż.[r] 167,0 m 573,8 pkt (148,9 pkt) 979,5 pkt Austria
16. 19–20 marca 2010 Planica Letalnica K-185 HS-215 ind. 186,5 m 207,5 m 203,5 m 218,0 m 770,0 pkt 165,8 pkt Simon Ammann
4. 21 marca druż.[s] 197,5 m 222,5 m 1452,5 pkt (402,8 pkt) 188,9 pkt Austria
10. 24–25 lutego 2012 Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 ind. 191,0 m 211,5 m [ba] [ba] 353,9 pkt 54,8 pkt Robert Kranjec
7. 26 lutego druż.[af] 208,0 m 196,5 m 1444,5 pkt (372,0 pkt) 203,9 pkt Austria
5. 14–15 marca 2014 Harrachov Čerťák K-185 HS-205 ind. 186,0 m 190,0 m [ba] [ba] 363,8 pkt 27,2 pkt Severin Freund
NQ 15–16 stycznia 2016 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-200 HS-225 ind. 134,5 m 90,3 pkt NQ
5. 17 stycznia druż.[bc] 207,0 m 202,5 m 1211,9 pkt (345,5 pkt) 255,8 pkt Norwegia
2. 19–20 stycznia 2018 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 ind. 230,0 m 219,0 m 211,5 m [ba] 638,6 pkt 13,3 pkt Daniel-André Tande
3. 21 stycznia druż.[ay] 209,5 m 204,0 m 1592,1 pkt (416,7 pkt) 70,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

2001 Karpacz 41. miejsce
2003 Sollefteå 26. miejsce
2004 Stryn 16. miejsce
2005 Rovaniemi 8. miejsce
2001 Karpacz 8. miejsce[e]
2003 Sollefteå 6. miejsce[h]
2004 Stryn srebrny medal[j]
2005 Rovaniemi srebrny medal[bd]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
8. 1 lutego 2001 Karpacz Orlinek K-85 druż.[e] 77,5 m 68,0 m 772,0 pkt (167,5 pkt) 120,0 pkt Finlandia
41. 3 lutego ind. 75,0 m 76,0 m 178,5 pkt 67,5 pkt Veli-Matti Lindström
6. 6 lutego 2003 Sollefteå Hallstabacken K-107 druż.[h] 103,5 m 93,5 m 779,2 pkt (182,8 pkt) 166,0 pkt Austria
26. 8 lutego ind. 92,5 m 93,5 m 165,5 pkt 95,5 pkt Thomas Morgenstern
2. 5 lutego 2004 Stryn Bjørkelibakken K-90 druż.[j] 87,0 m 92,5 m 904,5 pkt (225,5 pkt) 50,5 pkt Austria
16. 7 lutego ind. 89,0 m 87,5 m 219,5 pkt 54,0 pkt Mateusz Rutkowski
2. 23 marca 2005 Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 druż.[bd] 95,5 m 101,5 m 978,0 pkt (267,0 pkt) 4,0 pkt Słowenia
8. 25 marca ind. 95,0 m 96,0 m[bb] 232,5 pkt 19,5 pkt Joonas Ikonen

Olimpijski festiwal młodzieży Europy[edytuj | edytuj kod]

2003 Planica 15. miejsce
2003 Planica 7. miejsce[be]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
15. 28 stycznia 2003 Planica Srednija velikanka K-90 ind. 87,0 m 92,0 m 223,0 pkt 44,0 pkt Jon Aaraas
7. 29 stycznia druż.[be] 83,0 m 81,5 m 617,0 pkt (189,0 pkt) 154,5 pkt Słowenia

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2003/2004 niesklasyfikowany
2004/2005 53.
2005/2006 45.
2006/2007 30.
2007/2008 30.
2008/2009 30.
2009/2010 24.
2010/2011 10.
2011/2012 5.
2012/2013 3.
2013/2014 1.
2014/2015 9.
2015/2016 22.
2016/2017 2.
2017/2018 1.
2018/2019 3.
2019/2020 5.
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 23 stycznia 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 123,0 m 128,0 m 254,0 pkt
2. 2 lutego 2011 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 136,5 m 264,6 pkt * FTT 2011
3. 20 marca 2011 Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m 217,3 pkt * Loty 2010/2011
4. 20 stycznia 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 135,0 m 257,9 pkt
5. 5 lutego 2012 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 258,5 pkt
6. 12 marca 2013 Kuopio Puijo K-120 HS-127 135,0 m 129,0 m 268,1 pkt
7. 15 marca 2013 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 131,0 m 140,0 m 280,4 pkt
8. 15 grudnia 2013 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 142,5 m 138,5 m 300,7 pkt
9. 22 grudnia 2013 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,0 m 130,0 m 274,7 pkt
10. 1 lutego 2014 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 139,5 m 145,5 m 263,2 pkt
11. 2 lutego 2014 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,0 m 145,0 m 271,4 pkt
12. 2 marca 2014 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 131,0 m 134,5 m 281,0 pkt
13. 4 marca 2014 Kuopio Puijo K-120 HS-127 126,5 m 126,5 m 262,7 pkt
14. 18 stycznia 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 133,0 m 276,2 pkt
15. 30 stycznia 2015 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,5 m 142,5 m 276,6 pkt
16. 11 grudnia 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 130,5 m 289,9 pkt
17. 6 stycznia 2017 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,5 m 138,5 m 289,2 pkt * TCS 2016/2017
18. 14 stycznia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,0 m 124,0 m 268,0 pkt
19. 15 stycznia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 135,5 m 128,0 m 271,7 pkt
20. 22 stycznia 2017 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 131,0 m 287,4 pkt
21. 12 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 137,5 m 140,0 m 262,7 pkt
22. 19 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 238,5 m 237,0 m 466,6 pkt * RA 2017, Loty 2016/2017
23. 30 grudnia 2017 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 126,0 m 137,0 m 279,7 pkt * TCS 2017/2018
24. 1 stycznia 2018 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 135,5 m 139,5 m 283,4 pkt * TCS 2017/2018
25. 4 stycznia 2018 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 128,5 m 270,1 pkt * TCS 2017/2018
26. 6 stycznia 2018 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 137,0 m 275,6 pkt * TCS 2017/2018
27. 4 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,0 m 134,0 m 314,2 pkt
28. 13 marca 2018 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 140,5 m 141,0 m 306,4 pkt * RA 2018
29. 15 marca 2018 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 146,0 m 141,0 m 285,4 pkt * RA 2018
30. 23 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 245,0 m 234,0 m 455,9 pkt * P7 2018, Loty 2017/2018
31. 25 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 245,0 m 234,5 m 455,6 pkt * P7 2018, Loty 2017/2018
32. 3 lutego 2019 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 214,5 m 227,5 m 413,2 pkt * Loty 2018/2019
33. 10 lutego 2019 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,5 m 129,0 m 280,9 pkt
34. 21 grudnia 2019 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 136,0 m 288,7 pkt
35. 26 stycznia 2020 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,5 m 140,0 m 295,7 pkt
36. 10 marca 2020 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 131,5 m 139,5 m 264,3 pkt * RA 2020
Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2010/2011 3 3
2011/2012 2 2 3 7
2012/2013 2 2 1 5
2013/2014 6 3 3 12
2014/2015 2 2 1 5
2015/2016
2016/2017 7 3 2 12
2017/2018 9 3 1 13
2018/2019 2 3 4 9
2019/2020 3 2 5
Suma 36 18 17 71
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 23 stycznia 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 123,0 m 128,0 m 254,0 pkt 1.
2. 2 lutego 2011 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 136,5 m 264,6 pkt 1.
3. 20 marca 2011 Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m 217,3 pkt 1.
4. 3 grudnia 2011 Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 90,0 m 96,0 m 249,6 pkt 3. 39,7 pkt Andreas Kofler
5. 18 grudnia 2011 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 129,0 m 137,0 m 260,8 pkt 2. 3,9 pkt Andreas Kofler
6. 15 stycznia 2012 Tauplitz/Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 191,5 m 181,5 m 358,2 pkt 3. 6,7 pkt Anders Bardal
7. 20 stycznia 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 135,0 m 257,9 pkt 1.
8. 28 stycznia 2012 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 130,0 m 127,0 m 247,2 pkt 3. 5,4 pkt Daiki Itō
9. 29 stycznia 2012 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 131,5 m 131,5 m 241,6 pkt 2. 2,1 pkt Daiki Itō
10. 5 lutego 2012 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 258,5 pkt 1.
11. 15 grudnia 2012 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,5 m 134,0 m 272,5 pkt 2. 0,1 pkt Andreas Kofler
12. 4 stycznia 2013 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 124,5 m 123,0 m 240,9 pkt 2. 12,8 pkt Gregor Schlierenzauer
13. 12 stycznia 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 127,0 m 268,7 pkt 3. 4,6 pkt Anders Jacobsen
14. 12 marca 2013 Kuopio Puijo K-120 HS-127 135,0 m 129,0 m 268,1 pkt 1.
15. 15 marca 2013 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 131,0 m 140,0 m 280,4 pkt 1.
16. 14 grudnia 2013 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 137,0 m 141,5 m 280,8 pkt 2. 3,3 pkt Thomas Morgenstern
17. 15 grudnia 2013 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 142,5 m 138,5 m 300,7 pkt 1.
18. 21 grudnia 2013 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 129,0 m 137,5 m 269,2 pkt 2. 6,2 pkt Jan Ziobro
19. 22 grudnia 2013 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,0 m 130,0 m 274,7 pkt 1.
20. 4 stycznia 2014 Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 126,5 m 126,2 pkt 3. 1,3 pkt Anssi Koivuranta
21. 16 stycznia 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 134,5 m 132,0 m 261,9 pkt 2. 0,9 pkt Andreas Wellinger
22. 1 lutego 2014 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 139,5 m 145,5 m 263,2 pkt 1.
23. 2 lutego 2014 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,0 m 145,0 m 271,4 pkt 1.
24. 28 lutego 2014 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,0 m 124,5 m 259,8 pkt 3. 16,8 pkt Severin Freund
25. 2 marca 2014 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 131,0 m 134,5 m 281,0 pkt 1.
26. 4 marca 2014 Kuopio Puijo K-120 HS-127 126,5 m 126,5 m 262,7 pkt 1.
27. 9 marca 2014 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 132,0 m 127,0 m 245,4 pkt 3. 20,0 pkt Severin Freund
28. 18 stycznia 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 133,0 m 276,2 pkt 1.
29. 25 stycznia 2015 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 140,0 m 125,5 m 278,0 pkt 2. 4,9 pkt Roman Koudelka
30. 30 stycznia 2015 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,5 m 142,5 m 276,6 pkt 1.
31. 8 lutego 2015 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 130,0 m 137,5 m 274,8 pkt 2. 10,4 pkt Anders Fannemel
32. 15 marca 2015 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 124,0 m 134,0 m 251,5 pkt 3. 7,4 pkt Severin Freund
33. 11 grudnia 2016 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 130,5 m 289,9 pkt 1.
34. 18 grudnia 2016 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 143,5 m 141,5 m 293,8 pkt 2. 12,1 pkt Domen Prevc
35. 30 grudnia 2016 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 137,0 m 135,0 m 305,2 pkt 2. 2,8 pkt Stefan Kraft
36. 1 stycznia 2017 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 135,5 m 143,0 m 286,0 pkt 2. 3,2 pkt Daniel-André Tande
37. 6 stycznia 2017 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,5 m 138,5 m 289,2 pkt 1.
38. 14 stycznia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 133,0 m 124,0 m 268,0 pkt 1.
39. 15 stycznia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 135,5 m 128,0 m 271,7 pkt 1.
40. 22 stycznia 2017 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 131,0 m 287,4 pkt 1.
41. 4 lutego 2017 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 222,5 m 217,0 m 425,4 pkt 3. 14,5 pkt Stefan Kraft
42. 12 lutego 2017 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 137,5 m 140,0 m 262,7 pkt 1.
43. 15 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-140 126,5 m 134,0 m 268,2 pkt 3. 25,3 pkt Stefan Kraft
44. 19 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 238,5 m 237,0 m 466,6 pkt 1.
45. 19 listopada 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 121,0 m 129,5 m 258,2 pkt 2. 2,3 pkt Junshirō Kobayashi
46. 16 grudnia 2017 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 125,5 m 129,0 m 250,8 pkt 3. 2,8 pkt Anders Fannemel
47. 17 grudnia 2017 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,0 m 133,0 m 274,8 pkt 2. 11,6 pkt Richard Freitag
48. 30 grudnia 2017 Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 126,0 m 137,0 m 279,7 pkt 1.
49. 1 stycznia 2018 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 135,5 m 139,5 m 283,4 pkt 1.
50. 4 stycznia 2018 Innsbruck Bergisel K-125 HS-140 130,0 m 128,5 m 270,1 pkt 1.
51. 6 stycznia 2018 Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 137,0 m 275,6 pkt 1.
52. 4 lutego 2018 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 145,5 m 140,5 m 269,4 pkt 2. 2,0 pkt Johann André Forfang
53. 4 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,0 m 134,0 m 314,2 pkt 1.
54. 13 marca 2018 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 140,5 m 141,0 m 306,4 pkt 1.
55. 15 marca 2018 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 146,0 m 141,0 m 285,4 pkt 1.
56. 23 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 245,0 m 234,0 m 455,9 pkt 1.
57. 25 marca 2018 Planica Letalnica K-200 HS-240 245,0 m 234,5 m 455,6 pkt 1.
58. 24 listopada 2018 Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 140,5 m 139,9 pkt 2. 2,1 pkt Ryōyū Kobayashi
59. 25 listopada 2018 Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 136,5 m 144,0 m 285,4 pkt 3. 25,0 pkt Ryōyū Kobayashi
60. 16 grudnia 2018 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 131,0 m 279,5 pkt 3. 14,9 pkt Ryōyū Kobayashi
61. 12 stycznia 2019 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-135 121,5 m 133,5 m 282,9 pkt 3. 32,1 pkt Ryōyū Kobayashi
62. 13 stycznia 2019 Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-135 120,0 m 128,5 m 256,9 pkt 3. 14,2 pkt Dawid Kubacki
63. 26 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 133,0 m 148,5 m 260,3 pkt 2. 9,8 pkt Stefan Kraft
64. 3 lutego 2019 Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 214,5 m 227,5 m 413,2 pkt 1.
65. 10 lutego 2019 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 132,5 m 129,0 m 280,9 pkt 1.
66. 16 lutego 2019 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 144,5 m 144,5 m 307,1 pkt 2. 4,0 pkt Karl Geiger
67. 24 listopada 2019 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 118,0 m 126,5 m 224,2 pkt 3. 17,2 pkt Daniel-André Tande
68. 21 grudnia 2019 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 136,0 m 288,7 pkt 1.
69. 26 stycznia 2020 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,5 m 140,0 m 295,7 pkt 1.
70. 8 lutego 2020 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 139,5 m 137,5 m 254,6 pkt 3. 11,8 pkt Stephan Leyhe
71. 10 marca 2020 Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 131,5 m 139,5 m 264,3 pkt 1.
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 21 marca 2009 Planica Letalnica K-185 HS-215 [s] 205,5 m 761,9 pkt (198,1 pkt) 2. 31,5 pkt Norwegia
2. 29 stycznia 2011 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 [r] 139,0 m 130,0 m 1015,7 pkt (255,1 pkt) 3. 56,1 pkt Austria
3. 12 marca 2011 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 [y] 127,0 m 127,5 m 1028,3 pkt (279,6 pkt) 3. 57,7 pkt Austria
4. 3 marca 2012 Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 [ag] 92,5 m 89,5 m 877,5 pkt (237,0 pkt) 3. 14,1 pkt Austria
5. 11 stycznia 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 [aj] 133,0 m 130,0 m 954,4 pkt (260,1 pkt) 2. 9,1 pkt Słowenia
6. 9 marca 2013 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 [al] 121,5 m 124,0 m 1036,2 pkt (277,1 pkt) 3. 43,3 pkt Niemcy
7. 22 marca 2014 Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 [ao] 127,5 m 134,5 m 1007,6 pkt (261,1 pkt) 2. 38,0 pkt Austria
8. 23 stycznia 2016 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 [bf] 134,5 m 132,0 m 1056,7 pkt (282,1 pkt) 3. 65,7 pkt Norwegia
9. 3 grudnia 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 [bg] 139,0 m 140,0 m 1128,7 pkt (294,8 pkt) 1.
10. 21 stycznia 2017 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 [bh] 125,0 m 136,0 m 1111,2 pkt (279,6 pkt) 2. 5,1 pkt Niemcy
11. 28 stycznia 2017 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 [ax] 134,0 m 126,5 m 931,5 pkt (243,1 pkt) 1.
12. 11 marca 2017 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 [bg] 124,0 m 129,5 m 986,7 pkt (251,7 pkt) 3. 13,0 pkt Austria
13. 18 marca 2017 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 [ax] 230,0 m 243,0 m 1538,6 pkt (442,1 pkt) 2. 34,0 pkt Norwegia
14. 25 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 [ax] 227,5 m 251,5 m 1493,8 pkt (418,2 pkt) 3. 57,8 pkt Norwegia
15. 18 listopada 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 [ax] 120,5 m 127,0 m 1006,5 pkt (256,1 pkt) 2. 17,3 pkt Norwegia
16. 9 grudnia 2017 Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 [bh] 142,5 m 135,5 m 1082,8 pkt (290,7 pkt) 2. 0,8 pkt Norwegia
17. 27 stycznia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 [av] 134,0 m 141,5 m 1092,0 pkt (292,4 pkt) 1.
18. 3 marca 2018 Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 [av] 127,5 m 131,0 m 1113,2 pkt (303,6 pkt) 2. 11,3 pkt Niemcy
19. 10 marca 2018 Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 [av] 131,5 m 132,0 m 1039,8 pkt (285,6 pkt) 2. 58,9 pkt Norwegia
20. 17 marca 2018 Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 [ay] 206,0 m 234,0 m 1301,7 pkt (375,6 pkt) 2. 265,6 pkt Norwegia
21. 17 listopada 2018 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 [bi] 126,5 m 129,0 m 1026,6 pkt (274,1 pkt) 1.
22. 19 stycznia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 [bj] 136,0 m 131,5 m 1117,2 pkt (284,1 pkt) 3. 40,3 pkt Niemcy
23. 15 lutego 2019 Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 [bi] 132,0 m 133,0 m 979,4 pkt (247,4 pkt) 1.
24. 23 marca 2019 Planica Letalnica K-200 HS-240 [bk] 227,0 m 221,0 m 1627,8 pkt (400,8 pkt) 1.
25. 23 listopada 2019 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 [bl] 125,5 m 118,0 m 990,9 pkt (242,5 pkt) 3. 27,3 pkt Austria
26. 14 grudnia 2019 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 [bl] 126,0 m 126,0 m 968,7 pkt (223,2 pkt) 1.

stan po zakończeniu sezonu 2019/2020

Sezon 2003/2004
Kuusamo K120 Kuusamo K120 Trondheim K120 Titisee-Neustadt K120 Engelberg K125 Oberstdorf K120 Garmisch-Partenkirchen K115 Innsbruck K120 Bischofshofen K125 Liberec K120 Liberec K120 Zakopane K120 Zakopane K120 Hakuba K120 Sapporo K120 Sapporo K120 Oberstdorf K185 Willingen K130 Park City K120 Lahti K116 Kuopio K120 Lillehammer K120 Oslo K115 punkty
- - - - - - - - - - - 49 - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2004/2005
Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Trondheim HS131 Trondheim HS131 Harrachov HS142 Harrachov HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS125 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Willingen HS145 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Pragelato HS140 Lahti HS130 Kuopio HS127 Lillehammer HS134 Oslo HS128 Planica HS215 Planica HS215 punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 44 q - - 7 q q 40 34 - - 36
Sezon 2005/2006
Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Lillehammer HS134 Lillehammer HS134 Harrachov HS142 Harrachov HS142 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS125 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Lahti HS130 Kuopio HS127 Lillehammer HS134 Oslo HS128 Planica HS215 Planica HS215 punkty
26 43 35 33 25 - 41 49 29 41 33 - - 15 19 - 40 34 34 44 q - 41
Sezon 2006/2007
Kuusamo HS142 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS125 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Vikersund HS207 Zakopane HS134 Oberstdorf HS137 Oberstdorf HS137 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Klingenthal HS140 Willingen HS145 Lahti HS130 Kuopio HS127 Oslo HS128 Oslo HS128 Planica HS215 Planica HS215 Planica HS215 punkty
46 40 26 q q 29 21 15 9 25 36 50 41 17 34 24 - 12 17 45 19 24 36 11 168
Sezon 2007/2008
Kuusamo HS142 Trondheim HS131 Trondheim HS131 Villach HS98 Villach HS98 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Predazzo HS134 Predazzo HS134 Harrachov HS205 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Liberec HS134 Liberec HS134 Willingen HS145 Kuopio HS127 Kuopio HS127 Lillehammer HS138 Oslo HS128 Planica HS215 Planica HS215 punkty
q 34 35 34 34 41 18 22 23 25 35 6 19 12 21 25 44 20 q 24 q 23 32 35 30 29 29 157
Sezon 2008/2009
Kuusamo HS142 Trondheim HS140 Trondheim HS140 Pragelato HS140 Pragelato HS140 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Whistler HS140 Whistler HS140 Sapporo HS134 Willingen HS145 Klingenthal HS140 Oberstdorf HS213 Lahti HS97 Kuopio HS127 Lillehammer HS138 Vikersund HS207 Planica HS215 Planica HS215 punkty
48 46 47 - - q q - 47 27 28 - - 11 14 19 24 13 35 41 - q 45 42 q 10 8 146
Sezon 2009/2010
Kuusamo HS142 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Oberstdorf HS213 Klingenthal HS140 Willingen HS145 Lahti HS130 Kuopio HS127 Lillehammer HS138 Oslo HS134 punkty
24 20 7 10 17 11 q 23 19 44 q - - 27 28 - - - 18 21 10 22 203
Sezon 2010/2011
Kuusamo HS142 Kuopio HS127 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Harrachov HS205 Harrachov HS205 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Klingenthal HS140 Oberstdorf HS213 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Planica HS215 Planica HS215 punkty
34 20 22 16 9 12 9 25 8 21 15 16 14 - - 17 7 1 6 1 11 11 11 9 7 1 739
Sezon 2011/2012
Kuusamo HS142 Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Harrachov HS142 Harrachov HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Predazzo HS134 Predazzo HS134 Willingen HS145 Oberstdorf HS213 Lahti HS97 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS215 Planica HS215 punkty
4 3 48 15 13 12 2 23 4 9 9 6 3 1 7 3 2 7 1 5 6 39 6 11 9 11 1078
Sezon 2012/2013
Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Kuusamo HS142 Krasnaja Polana HS106 Krasnaja Polana HS106 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Harrachov HS205 Harrachov HS205 Klingenthal HS140 Oberstdorf HS213 Lahti HS130 Kuopio HS127 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS215 Planica HS215 punkty
30 36 q - - 2 14 13 6 2 4 7 3 9 5 5 7 9 8 30 - 5 1 1 4 11 8 953
Sezon 2013/2014
Klingenthal HS140 Kuusamo HS142 Lillehammer HS100 Lillehammer HS138 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS200 Tauplitz HS200 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Falun HS134 Lahti HS130 Lahti HS130 Kuopio HS127 Trondheim HS140 Oslo HS134 Planica HS139 Planica HS139 punkty
37 10 20 18 2 1 2 1 13 7 3 8 6 9 2 17 - - 1 1 4 3 1 1 9 3 4 4 1420
Sezon 2014/2015
Klingenthal HS140 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS225 Wisła HS134 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Willingen HS145 Willingen HS145 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Kuopio HS100 Trondheim HS140 Oslo HS134 Oslo HS134 Planica HS225 Planica HS225 punkty
- - - - - - - - - 4 15 7 15 - 15 1 7 2 1 7 4 2 - - 45 - 12 5 3 8 5 820
Sezon 2015/2016
Klingenthal HS140 Lillehammer HS100 Lillehammer HS100 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Willingen HS145 Zakopane HS134 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Vikersund HS225 Lahti HS130 Lahti HS100 Kuopio HS127 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Wisła HS134 Titisee-Neustadt HS142 Planica HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
13 15 47 q 6 20 26 23 19 16 33 - 8 18 41 28 14 q 23 23 q 27 - - 10 13 15 21 21 295
Sezon 2016/2017
Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Klingenthal HS140 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Wisła HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Oberstdorf HS225 Oberstdorf HS225 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Pjongczang HS140 Pjongczang HS109 Oslo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
26 22 4 4 1 9 2 2 2 4 1 1 1 1 5 3 9 18 1 3 6 22 5 1 5 5 1524
Sezon 2017/2018
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS235 Zakopane HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Lahti HS130 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
2 20 15 7 6 3 2 1 1 1 1 21 38 4 2 1 6 1 1 6 1 1 1443
Sezon 2018/2019
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS135 Predazzo HS135 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Willingen HS145 Willingen HS145 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS138 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
4 2 3 7 4 9 3 8 6 5 12 3 3 36 2 6 5 6 1 1 2 7 13 4 17 12 18 11 1288
Sezon 2019/2020
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Klingenthal HS140 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS104 Predazzo HS104 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Willingen HS145 Bad Mitterndorf HS235 Bad Mitterndorf HS235 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Lahti HS130 Lahti HS130 Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 punkty
3 16 9 15 10 1 9 19 19 15 13 4 4 8 24 1 21 9 3 7 4 6 9 5 12 7 1 1031
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2005/2006 34.
2006/2007 15.
2007/2008 21.
2008/2009 36.
2009/2010 30.
2010/2011 15.
2011/2012 8.
2012/2013 4.
2013/2014 7.
2014/2015 10.
2015/2016 23.
2016/2017 1.
2017/2018 1.
2018/2019 6.
2019/2020 13.
Kamil Stoch podczas zawodów Turnieju Nordyckiego w Oslo, 14 marca 2010

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2005 54.
2006 38.
2007 21.
2008 36.
2009 55.
2010 15.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2017 2.
2018 1.
2019 9.
2020 1.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 1.
2019 4.
2020 5.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 1.
2019 11.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2020 20.

Puchar Świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2008/2009 22.
2010/2011 9.
2011/2012 6.
2012/2013 9.
2013/2014 7.
2014/2015 16.
2015/2016 19.
2016/2017 3.
2017/2018 2.
2018/2019 7.
2019/2020 6.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Kraje, w których Kamil Stoch stawał na podium Letniej Grand Prix w skokach narciarskich
Sezon Miejsce
2005 11.
2006 37.
2007 12.
2009 32.
2010 2.
2011 2.
2012 25.
2013 9.
2014 16.
2015 9.
2016 3.
2017 26.
2018 4.
2019 15.
2020 2.[bm][590]
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 3 października 2007 Oberhof im. Hansa Rennera K-120 HS-140 135,0 m 140,0 m 295,5 pkt 1.
2. 20 sierpnia 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,5 m 129,5 m 269,3 pkt 2. 0,6 pkt Adam Małysz
3. 21 sierpnia 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 131,0 m 129,0 m 261,5 pkt 1.
4. 28 sierpnia 2010 Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 127,0 m 131,5 m 269,1 pkt 3. 2,5 pkt Daiki Itō
5. 29 sierpnia 2010 Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 129,5 m 130,5 m 282,3 pkt 1.
6. 1 października 2010 Liberec Ještěd K-120 HS-134 123,0 m 125,0 m 259,8 pkt 3. 13,3 pkt Adam Małysz
7. 3 października 2010 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133,5 m 143,5 m 260,7 pkt 1.
8. 20 lipca 2011 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 100,0 m 103,5 m 258,2 pkt 3. 9,8 pkt Thomas Morgenstern
9. 23 lipca 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,0 m 123,5 m 251,3 pkt 3. 10,8 pkt Thomas Morgenstern
10. 7 sierpnia 2011 Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 107,5 m 103,5 m 257,9 pkt 2. 11,0 pkt Thomas Morgenstern
11. 12 sierpnia 2011 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 126,5 m 137,0 m 277,2 pkt 3. 6,6 pkt Thomas Morgenstern
12. 14 sierpnia 2011 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 118,0 m 137,0 pkt 1.
13. 3 października 2011 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 135,5 m 279,3 pkt 1.
14. 17 sierpnia 2013 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 116,0 m 113,0 m 263,7 pkt 1.
15. 15 sierpnia 2014 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 121,5 m 126,5 m 371,2 pkt[bn] 3. 4,3 pkt Andreas Stjernen
16. 15 sierpnia 2015 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 111,5 m 113,0 m 257,2 pkt 3. 3,6 pkt Severin Freund
17. 16 lipca 2016 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 128,5 m 128,0 m 270,1 pkt 2. 5,0 pkt Maciej Kot
18. 6 sierpnia 2016 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 112,5 m 117,5 m 273,0 pkt 2. 4,0 pkt Maciej Kot
19. 2 października 2016 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,0 m 132,0 m 254,5 pkt 2. 28,8 pkt Maciej Kot
20. 22 lipca 2018 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,0 m 126,5 m 280,6 pkt 1.
21. 28 lipca 2018 Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 110,0 m 106,5 m 271,1 pkt 1.
22. 4 sierpnia 2018 Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 114,5 m 112,5 m 267,3 pkt 1.
23. 18 sierpnia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 137,5 m 132,5 m 250,8 pkt 1.
24. 22 sierpnia 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 119,5 m 136,0 m 265,8 pkt 2. 9,8 pkt Dawid Kubacki
25. 23 sierpnia 2020 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,5 m 128,0 m 265,6 pkt 2. 10,3 pkt Dawid Kubacki
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 6 sierpnia 2011 Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 druż.[bo] 101,0 m 103,0 m 995,8 pkt (261,5 pkt) 2. 25,5 pkt Austria
2. 20 lipca 2012 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[ai] 122,5 m 477,9 pkt (115,9 pkt) 2. 1,2 pkt Słowenia
3. 2 sierpnia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[bp] 129,5 m 136,0 m 1058,4 pkt (279,5 pkt) 1.
4. 25 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[ai] 133,0 m 130,5 m 1061,5 pkt (281,2 pkt) 1.
5. 31 lipca 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[bq] 126,0 m 129,5 m 1042,7 pkt (258,5 pkt) 1.
6. 7 sierpnia 2015 Hinterzarten Rothaus-Schanze K-95 HS-108 druż.[bq] 99,5 m 96,0 m 968,7 pkt (238,0 pkt) 2. 64,3 pkt Niemcy
7. 14 lipca 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[bg] 128,0 m 124,5 m 994,7 pkt (263,1 pkt) 1.
8. 21 lipca 2018 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[br] 135,0 m 126,5 m 1073,3 pkt (273,0 pkt) 1.
9. 20 lipca 2019 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[bs] 128,5 m 134,5 m 1094,1 pkt (281,7 pkt) 1.
10. 17 sierpnia 2019 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 druż.[bl] 131,0 m 137,0 m 951,1 pkt (245,0 pkt) 2. 10,8 pkt Japonia

stan na 22 sierpnia 2020

2004
Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Zakopane HS134 Predazzo HS134 Innsbruck HS130 Hakuba HS131 Hakuba HS131 punkty
- - q - - - - 0
2005
Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Courchevel HS132 Zakopane HS134 Predazzo HS134 Bischofshofen HS140 Hakuba HS131 Hakuba HS131 punkty
- 11 8 24 12 15 5 13 166
2006
Hinterzarten HS108 Predazzo HS134 Einsiedeln HS117 Courchevel HS132 Zakopane HS134 Kranj HS108 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Klingenthal HS140 Oberhof HS140 punkty
45 35 16 22 21 8 - - q q 66
2007
Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Pragelato HS140 Einsiedeln HS117 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Oberhof HS140 Klingenthal HS140 punkty
39 14 29 19 27 - - - 1 5 181
2009
Hinterzarten HS108 Pragelato HS140 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Klingenthal HS140 punkty
24 q 24 16 16 17 - - 40 58
2010
Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Wisła HS134 Wisła HS134 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Liberec HS134 Klingenthal HS140 punkty
- - - 2 1 3 1 3 1 500
2011
Wisła HS134 Szczyrk HS106 Zakopane HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
9 3 3 2 3 1 - - - 15 1 505
2012
Wisła HS134 Courchevel HS132 Hinterzarten HS108 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
7 - - - - - - 9 11 89
2013
Hinterzarten HS108 Wisła HS134 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Klingenthal HS140 punkty
8 5 4 1 - - - - - - 50 227
2014
Wisła HS134 Einsiedeln HS117 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
26 5 3 - - - - 10 36 136
2015
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS106 Czajkowskij HS140 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 punkty
5 38 9 3 - - 8 10 - - 6 232
2016
Courchevel HS132 Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
2 10 9 2 - - - - 13 2 315
2017
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
31 10 14 - - - - 26 7 85
2018
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Courchevel HS135 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS94 punkty
1 1 1 - - - 12 5 22 376
2019
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS135 Zakopane HS140 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
19 - - 1 - - 13 25 138
2020
Wisła HS134 Wisła HS134 punkty
2 2 160
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2006 26.
2007 19.
2009 21.

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2011 3.

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Kraje, w których Kamil Stoch stawał na podium Pucharu Kontynentalnego i Letniego Pucharu Kontynentalnego
Sezon Miejsce
2000/2001 niesklasyfikowany
2002/2003 niesklasyfikowany
2003/2004 109.
2004/2005 38.
2006/2007 57.
2008/2009 75.
2009/2010 68.
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 26 grudnia 2004 Sankt Moritz Olympiaschanze K-95 HS-100 89,5 m 94,0 m 210,5 pkt 3. 24,5 pkt Dmitrij Wasiljew
2. 28 grudnia 2006 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 131,5 m 249,0 pkt 3. 4,9 pkt Morten Solem
3. 27 lutego 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 122,5 m 119,0 m 230,7 pkt 3. 24,7 pkt Adam Małysz
Sezon 2000/2001
Velenje K85 Velenje K85 Villach K90 Oberstdorf K90 Rælingen K88 Rælingen K88 Winterberg K80 Sankt Moritz K95 Innsbruck K108 Bischofshofen K120 Sapporo K90 Sapporo K120 Sapporo K120 Brotterode K98 Brotterode K98 Lauscha K92 Lauscha K92 Ramsau K90 Schönwald K84 Westby K106 Westby K106 Titisee-Neustadt K120 Iron Mountain K120 Iron Mountain K120 Planica K120 Ishpeming K90 Chamonix K95 Chamonix K95 Zakopane K120 Zakopane K120 Vikersund K90 Vikersund K90 Harrachov K120 Harrachov K90 Våler K90 Zaō K90 Zaō K90 Örnsköldsvik K90 Örnsköldsvik K90 Hede K90 punkty
- - - - - - - - - - - - - q q - - - - - - - - - - - - - q 68 - - - - - - - - - - 0
Sezon 2002/2003
Lahti K116 Lahti K116 Liberec K120 Liberec K120 Sankt Moritz K95 Engelberg K120 Seefeld K90 Bischofshofen K120 Sapporo K90 Sapporo K120 Planica K90 Sapporo K120 Planica K90 Titisee-Neustadt K120 Titisee-Neustadt K120 Braunlage K90 Braunlage K90 Willingen K120 Zakopane K120 Zakopane K120 Eisenerz K90 Eisenerz K90 Westby K106 Brotterode K98 Brotterode K98 Lauscha K92 Ishpeming K90 Ruhpolding K115 Ishpeming K90 Ruhpolding K115 Ishpeming K90 Zaō K90 Zaō K90 Stryn K90 Stryn K90 punkty
- - - - - - 40 66 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2003/2004
Lillehammer K120 Lillehammer K120 Sankt Moritz K95 Engelberg K120 Seefeld K90 Planica K90 Planica K90 Sapporo K90 Sapporo K120 Sapporo K120 Bischofshofen K120 Bischofshofen K120 Braunlage K90 Braunlage K90 Brotterode K98 Brotterode K98 Zakopane K120 Westby K106 Westby K106 Iron Mountain K120 Iron Mountain K120 Kuopio K120 Kuopio K120 Vikersund K185 Vikersund K185 punkty
- - - 47 69 20 - - - - - - - - - - - - - - - 42 - - - 11
Sezon 2004/2005
Rovaniemi HS100 Rovaniemi HS100 Lahti HS130 Lahti HS130 Harrachov HS142 Harrachov HS142 Sankt Moritz HS100 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Seefeld HS100 Planica HS100 Planica HS100 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Lauscha HS102 Lauscha HS102 Braunlage HS100 Braunlage HS100 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Westby HS117 Westby HS117 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Vikersund HS100 Vikersund HS100 Zakopane HS134 punkty
15 35 50 67 24 32 3 13 42 62 21 13 12 19 17 22 23 - - - - - - - - - - - - - 198
Sezon 2006/2007
Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Engelberg Engelberg Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Pragelato Pragelato Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Oberhof Oberhof Trondheim Trondheim Vikersund Vikersund Zakopane punkty
- - - - 10 3 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 86
Sezon 2008/2009
Rovaniemi HS100 Rovaniemi HS100 Vikersund HS117 Vikersund HS117 Liberec HS134 Liberec HS134 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Braunlage HS100 Braunlage HS100 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Kranj HS109 Kranj HS109 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Brotterode HS110 Brotterode HS110 Wisła HS134 Wisła HS134 Trondheim HS131 Trondheim HS131 Pragelato HS140 Pragelato HS140 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 punkty
- - - - - - 8 7 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 68
Sezon 2009/2010
Rovaniemi HS100 Rovaniemi HS100 Vikersund HS117 Vikersund HS117 Otepää HS100 Otepää HS100 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Titisee-Neustadt HS142 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Iron Mountain HS133 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Kranj HS109 Kranj HS109 Brotterode HS110 Brotterode HS110 Wisła HS134 Oslo HS134 Oslo HS134 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3 - - - - 60
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

– zawodnik nie wystartował

Letni Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2007 46.
2009 66.
2010 1.
Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 2 lipca 2010 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 105,5 m 108,5 m 256,7 pkt 2. 1,0 pkt Andreas Strolz
2. 3 lipca 2010 Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,5 m 111,0 m 266,3 pkt 1.
3. 4 lipca 2010 Velenje Grajski grič K-85 HS-94 93,5 m 90,0 m 255,5 pkt 1.
4. 9 lipca 2010 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 138,9 pkt 1.
5. 10 lipca 2010 Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 134,0 m 132,5 m 259,2 pkt 1.
6. 25 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 137,0 m 136,5 m 273,3 pkt 1.
7. 26 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-105 102,5 m 103,5 m 257,0 pkt 1.
2007
Velenje HS94 Velenje HS94 Kranj HS109 Oberstdorf HS137 Oberstdorf HS137 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Villach HS98 Villach HS98 punkty
- - - - - - - 12 16 37
2009
Velenje HS94 Kranj HS109 Kranj HS109 Villach HS98 Villach HS98 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Pjongczang HS109 Pjongczang HS140 Wisła HS134 Wisła HS134 punkty
19 22 32 - - - - - - - - 21
2010
Kranj HS109 Kranj HS109 Velenje HS94 Garmisch-Partenkirchen HS140 Garmisch-Partenkirchen HS140 Courchevel HS132 Courchevel HS132 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Oslo HS106 Oslo HS106 Ałmaty HS140 Ałmaty HS106 Wisła HS134 Wisła HS134 punkty
2 1 1 1 1 - - - - - - 1 1 - - 680
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

- – zawodnik nie wystartował

Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

W konkursach indywidualnych mistrzostw Polski Kamil Stoch zdobył dziewięć złotych medali (siedem zimą i dwa latem), dwanaście srebrnych (sześć zimą i sześć latem) i dziewięć brązowych (cztery zimą i pięć latem). W konkursach drużynowych zdobył dwa złote medale (jeden zimą i jeden latem) oraz jeden brązowy (latem)[591].

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
37. 27 lutego 2001 Szczyrk Skalite K-85 indywid. 62,5 m 63,0 pkt 182,5 pkt Łukasz Kruczek
11. 27 marca 2002 Zakopane Średnia Krokiew K-85 indywid. 67,0 m 71,5 m 157,5 pkt 76,5 pkt Adam Małysz
13. 26 grudnia 2002 Zakopane Wielka Krokiew K-120 indywid. 108,0 m 101,5 m 170,5 pkt 106,3 pkt Adam Małysz
15. 2 marca 2003 Szczyrk Skalite K-85 indywid. 69,0 m 70,0 m 158,5 pkt 83,0 pkt Adam Małysz
7. 23 marca 2003 Szczyrk Skalite K-85 druż.[i] ? ? 491,0 pkt 196,5 pkt WKS Zakopane
13. 26 grudnia 2003 Zakopane Wielka Krokiew K-120 indywid. 116,0 m 120,5 m 220,7 pkt 51,9 pkt Adam Małysz
8. 28 stycznia 2004 Karpacz Orlinek K-85 druż.[bt] 86,0 m 87,5 m 755,5 pkt (240,0 pkt) 128,0 pkt AZS Katowice
6. 29 stycznia 2004 Karpacz Orlinek K-85 indywid. 86,0 m 85,0 m 231,5 pkt 30,5 pkt Adam Małysz
6. 31 stycznia 2004 Zakopane Wielka Krokiew K-120 indywid. 112,0 m 124,0 m 220,8 pkt 57,4 pkt Adam Małysz
7. 25 stycznia 2005 Szczyrk Skalite K-85 HS-93 druż.[bu] 85,0 m 83,5 m 575,5 pkt 302,0 pkt KS Wisła
3.Bronze medal with cup.svg 26 stycznia 2005 Szczyrk Skalite K-85 HS-93 indywid. 86,0 m 118,5 pkt 10,5 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 8 lutego 2005 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 113,5 m 120,5 m 220,7 pkt 40,3 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 25 lutego 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 128,5 m 126,0 m 257,6 pkt 22,3 pkt Robert Mateja
2.Silver medal with cup.svg 26 lutego 2006 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 88,5 m 87,5 m 242,0 pkt 7,5 pkt Adam Małysz
4. 16 lutego 2007 Szczyrk Skalite K-85 HS-93 druż.[bv] 84,5 m 355,5 pkt (113,0 pkt) 64,5 pkt KS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg 17 lutego 2007 Szczyrk Skalite K-85 HS-93 indywid. 84,5 m 77,5 m 212,0 pkt 23,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2007 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 130,0 m 128,0 m 265,4 pkt
4. 18 marca 2008 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 129,5 m 118 m 243 pkt 30,3 pkt Adam Małysz
9. 19 marca 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż.[bw] 86,0 m 375,0 pkt (117,5 pkt) 568,0 pkt TS Wisła Zakopane
14. 20 marca 2008 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 87,0 m 79,5 m 220,0 pkt 39,5 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 14 lutego 2009 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 113,0 m 132,0 m 231,4 pkt
10. 26 marca 2009 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż.[bx] 100,5 m 332,0 pkt (126,5 pkt) 641,5 pkt KS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg 26 grudnia 2009 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 94,5 m 243,0 pkt 13,0 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 26 grudnia 2010 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 123,5 m 126,0 m 246,6 pkt 26,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 19 lutego 2011 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 101,5 m 258,5 pkt
1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2011 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 123,5 m 136,0 m 289,2 pkt
1.Gold medal with cup.svg 24 marca 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 druż.[by] 131,0 m 131,0 m 1059,5 pkt (273,6 pkt) AZS Zakopane
1.Gold medal with cup.svg 25 marca 2012 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 135,0 m 133,0 m 285,9 pkt
4. 26 marca 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[bz] 133,5 m[bb] 131,5 m 813,2 pkt (251,0 pkt) 174,3 pkt AZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg 27 marca 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 131,5 m 130,5 m 315,9 pkt 0,9 pkt Maciej Kot
1.Gold medal with cup.svg 24 marca 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 129,0 m 141,5 m 310,1 pkt
3.Bronze medal with cup.svg 22 marca 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 132,5 m 131,5 m 272,7 pkt 0,7 pkt Maciej Kot
3.Bronze medal with cup.svg 26 grudnia 2017 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 126,0 m 111,5 m 225,2 pkt 29,1 pkt Stefan Hula
1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 140,0 m 134,5 m 331,0 pkt
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
16. 15 października 2000 Zakopane Średnia Krokiew K-85 indywid. 72,0 m 72,0 m 173,0 pkt 65,0 pkt Robert Mateja
23. 29 września 2002 Zakopane Średnia Krokiew K-85 indywid. 70,5 m 70,5 m 165,5 pkt 78,5 pkt Marcin Bachleda
20. 21 września 2003 Zakopane Średnia Krokiew K-85 indywid. 71,0 m 78,0 m 180,0 pkt 67,5 pkt Adam Małysz
17. 9 października 2004 Zakopane Wielka Krokiew K-120 indywid. 107,0 m 113,0 m 176,5 pkt 101,5 pkt Adam Małysz
7. 10 października 2004 Zakopane Średnia Krokiew K-85 indywid. 88,5 m 83,5 m 210,0 pkt 44,0 pkt Adam Małysz
7. 15 października 2005 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 121,5 m 131,5 m 255,4 pkt 21,8 pkt Adam Małysz
5. 16 października 2005 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 81,0 m 91,5 m 234,5 pkt 23,5 pkt Adam Małysz
6. 14 października 2006 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 120,5 m 119,0 m 227,1 pkt 34,7 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 15 października 2006 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 86,0 m 87,0 m 236,0 pkt 24,0 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 13 października 2007 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 121,0 m 128,5 m 249,1 pkt 22,8 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 14 października 2007 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 85,0 m 87,5 m 236,5 pkt 16,5 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 10 października 2009 Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 indywid. 83,5 m 86,5 m 227,0 pkt 19,0 pkt Adam Małysz
6. 11 października 2009 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt 26,2 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 23 lipca 2010 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 99,5 m 255,5 pkt 7,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 24 lipca 2010 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż.[by] 108,0 m 101,0 m 966,5 pkt (262,0 pkt) AZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg 25 lipca 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 125,5 m 131,0 m 262,2 pkt 15,9 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 17 września 2011 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 130,0 m 119,5 m 253,4 pkt
3.Bronze medal with cup.svg 2 września 2012 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 122,5 m 120,0 m 234,0 pkt 21,7 pkt Maciej Kot
4. 1 września 2013 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 102,0 m 261,0 pkt 5,5 pkt Dawid Kubacki
5. 8 września 2013 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 indywid. 128,5 m 122,0 m 249,4 pkt 14,4 pkt Jan Ziobro
1.Gold medal with cup.svg 19 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 134,5 m 135,0 m 279,6 pkt
3.Bronze medal with cup.svg 20 lipca 2014 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 druż.[ap] 136,0 m 133,0 m 903,2 pkt (287,7 pkt) 23,3 pkt AZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg 11 października 2014 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 106,0 m 103,5 m 271,0 pkt 5,0 pkt Piotr Żyła
4. 18 lipca 2015 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 127,0 m 254,1 pkt 12,5 pkt Dawid Kubacki
5. 9 października 2015 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 103,0 m 256,5 pkt 12,0 pkt Dawid Kubacki
2.Silver medal with cup.svg 8 października 2016 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 indywid. 127,5 m 125,5 m 278,0 pkt 14,4 pkt Maciej Kot
3.Bronze medal with cup.svg 27 października 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 indywid. 130,0 m 134,5 m 305,6 pkt 15,0 pkt Dawid Kubacki
2.Silver medal with cup.svg 12 października 2019 Szczyrk Skalite K-95 HS-106 indywid. 97,5 m 101,0 m 263,9 pkt 2,5 pkt Piotr Żyła

Rekordy skoczni[edytuj | edytuj kod]

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Odległość Uwagi
25 lutego 2002 Zakopane Mała Krokiew K-65 HS-72 73,5 m[592]
3 października 2007 Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 140,0 m Rekord letni.
14 lutego 2009 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,0 m Rekord nieaktualny.
19 sierpnia 2010 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 134,5 m Rekord letni, nieaktualny.
24 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 136,0 m Rekord letni, nieoficjalny.
24 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 140,5 m[593] Rekord letni, nieoficjalny.
26 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-105 101,5 m[593] Rekord letni, nieoficjalny.
26 września 2010 Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-105 106,0 m[593] Rekord letni, nieoficjalny.
3 października 2010 Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 143,5 m[236] Rekord letni.
12 sierpnia 2011 Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 137,0 m[291] Rekord letni.
26 grudnia 2011 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 136,0 m[594] Rekord nieaktualny.
2 sierpnia 2013 Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 136,0 m Rekord letni, nieaktualny.
15 lutego 2014 Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 139,0 m Wyrównanie rekordu, nieaktualny.
25 lutego 2014 Falun Lugnet K-120 HS-134 129,5 m Rekord nieaktualny.
26 lutego 2014 Falun Lugnet K-120 HS-134 134,5 m Rekord nieaktualny.
25 stycznia 2015 Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 140,0 m Wyrównanie rekordu, nieaktualny.
24 marca 2015 Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 141,5 m Rekord nieoficjalny.
18 grudnia 2016 Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 143,5 m Rekord nieaktualny.
14 lutego 2017 Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-140 142,0 m Wyrównanie nieoficjalnego rekordu.
24 lutego 2017 Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 103,5 m
25 marca 2017 Planica Letalnica K-200 HS-225 251,5 m Rekord nieaktualny.
27 stycznia 2018 Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 141,5 m Rekord nieaktualny.
15 marca 2018 Trondheim Granåsen K-124 HS-140 146,0 m
26 stycznia 2019 Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 148,5 m

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Klubowi:

Reprezentacyjni:

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

Fanklub Stocha podczas LGP w Zakopanem

W latach 2013–2017 był przez dwie kadencje członkiem Komisji Zawodniczej FIS[603].

Jesienią 2014 założył klub narciarski KS Eve-nement Zakopane, w którym prócz sekcji seniorów prowadzona jest szkółka dla młodych skoczków. Prezesem klubu została jego żona, a trenerem Andrzej Zarycki[604].

W grudniu 2013 został honorowym ambasadorem Fundacji „Sportowcy Dzieciom”[605].

Od listopada 2014 jest ambasadorem charytatywnego projektu Szlachetnej Paczki[606].

W trakcie kariery współpracował z firmą Sobiesław Zasada Automotive[607], firmą odzieżową 4F[608], producentem materiałów budowlanych Isover Saint-Gobain[609], siecią telefonii komórkowej Play[610], Grupą Atlas[611], Team Visa[612] oraz Breitling[613].

W 2017 roku powstał polski serial dokumentalny Kamil Stoch. Moja historia składający się z pięciu 22 min. odcinków odc. 1 Powrót do korzeni, odc. 2 Praca u podstaw, odc. 3 Skoki narciarskie wczoraj i dziś, odc. 4 Kamil Stoch prywatnie, odc. 5 Z Wisły do Pjongczangu[614].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
Wyróżnienia

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jeśli nie napisano inaczej, wymienione zawody krajowe odbyły się w Zakopanem.
  2. Skład zespołu: Stefan Hula, Kamil Stoch, Jan Mąka i Dawid Kowal.
  3. Skład zespołu: Kamil Stoch, Stefan Hula i Dawid Kowal.
  4. Skład zespołu: Kamil Stoch, Dawid Kowal i