Dajakolot sundajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dajakolot sundajski
Dyacopterus spadiceus
(Thomas, 1890)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Podrząd rudawkokształtne
Rodzina rudawkowate
Podrodzina Cynopterinae
Plemię Balionycterini
Rodzaj dajakolot
Gatunek dajakolot sundajski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Dajakolot sundajski[2] (Dyacopterus spadiceus)[3]gatunek ssaka, nietoperza z rodziny rudawkowatych[4].

Zamieszkuje północno-zachodnie Borneo (w tym Brunei), Luzon, Mindanao, Malezję i być może południową Tajlandię[4], w tropikalnych lasach deszczowych, w szczególności w starodrzewiach, gdzie występuje obfitość owoców, funkcjonując w rejonie koron drzew. Jako miejsca spoczynku wybiera wapienne jaskinie, pobliże rzek i drzew owocowych, zaobserwowano je także w dziuplach drzew[5].

Dajakolot sundajski to najmniejszy gatunek z rodzaju dajakolot, a wśród nietoperzy owocożernych zalicza się do mniejszych lub średnich. Dorosłe osobniki osiągają masę 85-95 g. Grzbietowa strona ciała pokryta krótkim, ciemnym futrem o barwie brązowoszarej; strona brzuszna zwykle jaśniejsza. Błona skrzydeł opiera się o drugie palce tylnych kończyn. Krótki ogon, duże oczy[5].

Brak dymorfizmu płciowego, samce mają powiększone gruczoły mleczne, które mogą produkować niewielkie ilości mleka. Skąpe informacje na temat rozrodu; być może gatunek monogamiczny. Dojrzałość płciową osiągają po osiągnięciu masy ok. 70 g. Matki rodzą jedno do dwóch młodych; ciężarne samice obserwowano między czerwcem i wrześniem. Niewiele wiadomo o długości ciąży i laktacji, laktację zaobserwowano u osobników obu płci między czerwcem i sierpniem. Pomimo stwierdzenia laktacji u samców nie ma pewności, czy samce biorą udział w opiece nad potomstwem i czy wydzielina gruczołów mlecznych jest przez nie używana do karmienia młodych. Laktacja samców może być związana ze spożywaniem pokarmu bogatego w fitoestrogeny[5].

Brak informacji na temat długości życia bądź naturalnych wrogów. Duże znaczenie w diecie odgrywają owoce roślin z rodzaju Ficus. Mają duże zęby dostosowane do pokarmu złożonego z dużych, twardych owoców. Używają zębów do zgniatania owoców, celem wyciśnięcia z nich soku. Jako gatunek owocożerny odgrywają rolę w roznoszeniu nasion[5].

Prowadzą nocny tryb życia, mimo to podobnie jak inne gatunki z tego rodzaju, dajakoloty sundajskie nie używają echolokacji, polegając na wzroku. Mają także dobrze rozwinięty węch. Gatunek niemigrujący, jednak populacje na różnych terenach mogą fluktuować ze względu na zmiany w dostępności pokarmu. Gatunek społeczny, jednakże o niezbadanej strukturze społecznej[5].

Gatunek bliski zagrożenia, głównie z powodu wylesiania[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dyacopterus spadiceus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  2. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 79. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. Leszek RYCHLIK, Świat zwierząt - ssaki (pol.).
  4. a b Dyacopterus spadiceus - #1423 | American Society of Mammalogists, www.mammalogy.org [dostęp 2021-08-08].
  5. a b c d e f Andre Bourassa, Dyacopterus spadiceus (Dyak fruit bat), Animal Diversity Web [dostęp 2021-08-08] (ang.).